Γράφει η Άντζελα Καμπέρου
Πότε τελειώσαμε άραγε εμείς οι δυό;
Προφανώς και ξέρω χρονολογία, μέρος και ημερομηνία, αυτό που δεν ξέρω είναι πότε άρχισε να εμφανίζεται η τελική ευθεία.
Δεν νιώθω πως μου πέρασε ποτέ ο έρωτας, δεν νιώθω καν πως κουράστηκα κι ας έπρεπε. Έπρεπε να έχω κουραστεί, να έχω μπουχτήσει, μα δεν το νιώθω, δεν το ένιωσα ποτέ.
Ξέρεις, σκέφτομαι πως κάποια στιγμή απλά ξενέρωσα. Ξενέρωσα να κρύβομαι, να προσπαθώ μόνο εγώ, να νοιάζομαι μόνο εγώ.
Γινόμουν κλόουν για να σε κάνω να γελάς, να βλέπω εκείνο το χαμόγελο που με διέλυσε από την πρώτη στιγμή που το αντίκρισα.
Και έτσι ξαφνικά, από τη μια στιγμή στην άλλη δεν ήθελα πια να σε κάνω να γελάς.
Και ίσως αυτό τελικά να ήταν το τέλος μας.
