Γράφει η Τζένη Ζάικου
Είναι καλό να αφιερώνουμε τον χρόνο μας σε πράγματα που μας ανήκουν πραγματικά. Τα δανεικά θέλω δεν βοήθησαν ποτέ κανέναν να γίνει ο πραγματικός του εαυτός, χωρίς πρέπει, χωρίς συναισθηματική καταπίεση λόγω των προσδοκιών των άλλων.
Πρέπει να κοιτάξεις βαθιά μέσα σου, να ανακαλύψεις τι τραγουδάει στον πυρήνα σου, τι σου δίνει πνοή για να συνεχίσεις να υπάρχεις, να εξελίσσεσαι, να ομορφαίνεις τον κόσμο αυτό. Δεν ήρθαμε σε αυτή τη γη για να ικανοποιήσουμε τα πρέπει και τα θέλω κανενός, παρά μόνο τα δικά μας.
Βλέπω όμως τους ανθρώπους τριγύρω. Βλέπω τον εαυτό μου. Πόσοι από εμάς δεν μπορούσαν για χρόνια να αναγνωρίσουν τι έκαναν πραγματικά για τους ίδιους και τι τελικά για τους άλλους; Μπορεί να έχεις ένα χόμπι. Κάτι που σου φέρνει γαλήνη, που το αγαπάς. Ενδέχεται όμως να φτάσει κάποια στιγμή όπου η πίεση θα διαδεχθεί την ευχαρίστηση, το “πρέπει” θα επισκιάσει το “θέλω”.
Κατά κύριο λόγο, γίνεται τόσο σταδιακά που δεν το αντιλαμβάνεσαι. Φτάνει όμως μια στιγμή όπου αυτό που αγαπούσες, που ήταν το καταφύγιό σου, δεν σε εκφράζει πια. Δεν έχει σημασία από τι μπορεί να προκλήθηκε αυτό. Οι προσδοκίες των άλλων, ένα επιβαρυμένο πρόγραμμα, η συναισθηματική κατάσταση η οποία ενίοτε παίρνει την κάτω βόλτα…
Και τότε πρέπει να αφιερώσεις χρόνο στον εαυτό σου, ώστε να καταλάβεις τι επιτέλους θέλεις να έχεις στη ζωή σου και τι θα πρέπει να αφήσεις στην άκρη – έστω και προσωρινά – ακόμη κι αν η ιδέα σε πονάει. Πόσα κομμάτια μας άραγε περνάνε σε μια φάση αδράνειας για χρόνια ολόκληρα; Τα αφήνουμε στην άκρη και δίνουμε προτεραιότητα στις δουλειές μας, που θα μας επιφέρουν χρήματα, στα σπιτικά μας, τα οποία χρειάζονται αγάπη και φροντίδα, και ξεχνάμε. Ξεχνάμε τα ίδια τα κομμάτια από τα οποία αποτελούμαστε, αυτά που μας σμίλευσαν, που μας έκαναν αυτό που είμαστε.
Δύσκολη εποχή για όνειρα και δημιουργία. Μα όλοι θα πρέπει να παλεύουμε – καθημερινά – για να μην αφήσουμε τη δημιουργικότητα τη δικιά μας και αυτού του κόσμου να σβήσει. Πώς άλλωστε θα ζήσουμε στο φως αν κινούμαστε μόνο στο σκοτάδι;
