Γράφει η Αλεξάνδρα Φαρμάκη
Έκλεισα το τετράδιο, δεν χωράει άλλα ανείπωτα από εκείνα που έγραφα θυμωμένη και δεν στα έλεγα.
Ούτε και το χαλί μας χωράει άλλα πράγματα να κρύψει αγάπη μου.
Κουράστηκα.
Κι όσο περιμένω να με κοιτάξεις και να καταλάβεις, τόσο εσύ κάνεις πως δεν βλέπεις.
Δεν βλέπεις τη θλίψη;
Δεν βλέπεις πως μίκρυνα;
Μίκρυναν τα όνειρά μου, μίκρυνε η ζωή μου, μίκρυναν οι ανάσες μου, μίκρυνα τα πάντα για να καταφέρω να χωρέσω μέσα στα κουτάκια σου.
Εκεί που εσύ νιώθεις βολικά, εσύ νιώθεις ασφάλεια, κι εγώ νιώθω ασφυξία.
Εκεί που ο κόσμος σου έχει ό,τι ονειρεύεσαι κι ο δικός μου τα ψίχουλα από τα δανεικά όνειρα.
Τα μάζευα τα ανείπωτα. Ένα ένα τα έγραφα για χρόνια σ’εκείνο το τεφτέρι, περιμένοντας να καταλάβεις πριν χρειαστεί να στα πω.
Πριν χρειαστεί να στο ζητήσω.
Κι επειδή δεν έμαθα να ζητάω.. κι επειδή αν χρειαστεί να σου πω και να σου δώσω οδηγίες χρήσης είναι ήδη αργά, έγραψα τις τελευταίες λέξεις στο τετράδιο, το έβαλα στην βαλίτσα και.. χαιρετώ.
Άλλωστε ειχα φύγει από καιρό.. μόνο εσύ δεν το έβλεπες!
