Γράφει η Γεώρα
Νομίζεις πως δεν αντέχω ;
Μετά από όλα αυτά που έχω περάσει πιστεύεις πως δεν αντέχω; Ξέρεις πόσες φορές με είδα να διαλύω, να σκορπίζομαι; Έχεις ιδέα πόσες φορές έσφιξα τα δόντια μου και τις παλάμες μου κάνοντάς τες να ματώσουν λέγοντάς μου «προχώρα, άντεξε λίγο ακόμα!»
Έχεις ιδέα πόσες φορές πνίγηκα με το κλάμα μου; Πόσες φορές μου κόπηκε η ανάσα από τα αναφιλητά; Πόσες φορές με ποδοπάτησα; Πόσες με πήρα αγκαλιά και μου είπα να μην εγκαταλείψω τώρα;
Δεν έχεις ιδέα!
Πόση δύναμη κρύβω μέσα μου. Πόσες αλήθειες κουβαλάω σαν φορτίο. Πόσες φορές έχω κλάψει μπροστά στον καθρέφτη μου και ύστερα βγήκα με ένα χαμόγελο να χαιρετήσω τον κόσμο.
Δεν με ξέρεις. Υποθέτεις για μένα. Νομίζεις πως με ξέρεις. Αλλά η αλήθεια είναι πως με γνωρίζεις μέχρι εκεί που εγώ σου επιτρέπω. Δεν έχεις δει ποτέ τις πληγές μου. Δεν με έχεις δει ποτέ να πονάω. Δεν με έχεις δει να με σηκώνω από το πάτωμα. Και δεν θα με δεις. Γιατί αντέχω! Κατάλαβες ;
Μετά από τόσα που έχω περάσει ακόμα αντέχω. Ακόμα στέκομαι εδώ, κομματιασμένη, με πρησμένα τα μάτια από το κλάμα, με “γιατί” να τα ψιθυρίζω, με ματωμένη καρδιά, με όνειρα καμένα, αλλά ακόμα αντέχω. Και ξέρεις γιατί ; Γιατί με έσπασα! Και με μάζεψα. Μα δεν ήμουν η ίδια όπως πρώτα. Και όσο πάει δεν νιώθω. Γίνομαι κενή. Και όσο πάει στερεύω από συναίσθημα. Στέκομαι ακίνητη, βουβή, δίχως όμως να με επηρεάζει όπως πρώτα. Και αυτό να το φοβάσαι. Γιατί αντέχω! Αντέχω ακόμα και τώρα που βλέπω την καρδιά μου να αδειάζει από συναίσθημα.
Αντέχω τ’ακούς ;
Είμαι ακόμα εδώ, δηλώνω παρών, σου χαμογελάω, μετράω πληγές, μα αντέχω! Μην αναρωτιέσαι λοιπόν. Εγώ αντέχω. Με τίμημα, μα αποφάσισα να αντέξω. Γιατί δεν είχα άλλη επιλογή! Και αυτή ήταν η μόνη που μου ταίριαζε. Να αντέξω!
