Γράφει η Κική Γ.
Δεν απορώ για τίποτα πια. Δεν υπάρχει λογική, πλέον, στους ανθρώπους. Δεν υπάρχουν αισθήματα. Υπάρχουν μόνο συμφέροντα. Όλα είναι “δούναι και λαβείν”. Τι έρωτες και παραμύθια, με πεταλουδίτσες και φτερωτούς θεούς! Το θέμα είναι η τσέπη. Είναι γεμάτη; Όλα οκ. Είναι άσχημη η σύντροφος;
Είναι άχρωμη, άοσμη, άγευστη, ως άνθρωπος; Δεν ενοχλεί τίποτα. Το μοναδικό κριτήριο είναι το χρήμα. Κάνε εσύ τα “στραβά μάτια”, κάνε τον ερωτευμένο, πούλα της παραμύθι, πούλα όλο σου το “είναι” και μη σε νοιάζει. Όλοι θα βολευτούν. Όσοι ανήκουν στην οικογένεια και τριγύρω θα απολαμβάνουν. Τι θέλει ο καθένας, θα το έχει και μάλιστα εύκολα. Φτάνει εσύ να το πεις. Κρέμεται από τα χείλη σου. Ζει την απόλυτη ευτυχία δίπλα σου και δεν μπαίνει καν στη διαδικασία, να σκεφτεί: ” Αυτός με δουλεύει. Αυτός με χρησιμοποιεί”.
Μια χαρά βολεύεται. Απλά πληρώνει και έχει έναν παλιάτσο δίπλα της που μέσα του μπορεί τα πάντα να παλεύουν, μπορεί να θέλει να ουρλιάξει, μπορεί να θυμάται, τι θα πει αγγίζω και τρελαίνομαι, κοιτώ και λιώνω, φιλώ και πεθαίνω, ζω για τη στιγμή. Διαλέγει όμως το ψέμα, την υποκρισία και παίζει ένα ρόλο. Θυσιάζει τα πάντα, για να ζήσει, αυτό το ” χλιδάτο”. Ξυπνάει με εφιάλτες και αηδία, μα πάλι σκέφτεται: ” Είναι πολλά τα λεφτά”.
Εγώ, απλά περιμένω, πότε θα ακουστεί το μπαμ. Γιατί και θα συμβεί και θα ακουστεί παντού.
Είσαι πολύ κενός και ψεύτης τελικά. Κάποτε μιλούσες για ποιότητα..
