Γράφει ο Δημήτρης Καραγιάννης
Είναι η γυναίκα που σε κοιτάει σαν να σε ήξερε από πριν.
Που δεν κάνει φασαρία όταν μπαίνει στη ζωή σου.
Απλώς, μπαίνει.
Και ξαφνικά όλα αλλάζουν ρυθμό.
Κι εσύ νομίζεις ότι κάτι έκανες καλά.
Ότι την κέρδισες.
Ότι σε διάλεξε επειδή άξιζες.
Και ίσως να άξιζες.
Αλλά στην πραγματικότητα, σε διάλεξε γιατί σε είδε.
Σε πρόσεξε.
Σε ένιωσε.
Πριν προλάβεις εσύ να της αποδείξεις οτιδήποτε.
Είναι εκείνη που επιλέγει. Πάντα.
Ήσυχα, χωρίς δηλώσεις.
Διαλέγει ποιον θα αφήσει να τη δει.
Ποιον θα αφήσει να την αγγίξει.
Ποιον θα αφήσει να μείνει.
Κι όταν μια τέτοια γυναίκα σε επιλέγει,
δεν είναι επειδή την εντυπωσίασες.
Είναι επειδή, μέσα στον θόρυβο, ήσουν ήσυχος.
Επειδή δεν πήγες να την κατακτήσεις, αλλά να τη γνωρίσεις.
Επειδή δεν την τρόμαξες με μεγάλα λόγια.
Την άφησες να σε διαβάσει.
Και πρόσεξε.
Δεν ψάχνει κάποιον να της μοιάζει.
Δεν ψάχνει κάποιον να την σώσει.
Ψάχνει εκείνον που θα σταθεί δίπλα της χωρίς να τη μικρύνει.
Είναι η γυναίκα που έχει φτιάξει τη ζωή της μόνη της.
Που δεν περιμένει κανέναν.
Αλλά όταν σε διαλέξει…
τότε έχεις ευθύνη.
Να μην το θεωρήσεις δεδομένο.
Να μην την κάνεις να μετανιώσει.
Γιατί το “σε διάλεξα” το λέει μόνο μία φορά.
Με τα μάτια της.
Με το άγγιγμά της.
Με την ησυχία της.
Κι αν την προδώσεις,
δεν θα φωνάξει.
Θα φύγει.
Και θα είναι σαν να μην υπήρξες ποτέ.
