Γιώργος Καραγεώργος
Καλησπέρα σας κι ας ξανά συστηθούμε!
Ετούτο εδώ το κείμενο για μένα είναι σημαδιακό και σήμερα νιώθω την ανάγκη να μοιραστώ κάποιες σκέψεις μου, λιγάκι πιο προσωπικές, με όλους εσάς, σήμερα έχω την διάθεση να πω δυο λόγια, απευθυνόμενος σε πρώτο πρόσωπο στους αναγνώστες του Loveletters.
Οι άνθρωποι, κρύβουν μέσα τους πτυχές και πλευρές που ούτε οι ίδιοι φαντάζονται ότι τις έχουν.
Έχουν μέσα τους καλά και κακά, που όταν έρθει η ώρα να τα ανακαλύψουν αιφνιδιάζονται ακόμη κι οι ίδιοι.
Οι άνθρωποι είναι πολύπλευρα πλάσματα τελικά, και αυτό που θα πρέπει να κάνουν, είναι να τολμούν, να παθιάζονται, να διεκδικούν, να ψάχνονται, να επιχειρούν, να αποκαλύπτουν, να φανερώνουν, να μοιράζουν και να προσφέρουν απλόχερα και γενναιόδωρα.
Οι άνθρωποι φίλε μου, θα πρέπει να μετρούν τις δυνάμεις του, να βγάζουν μπροστά τα θετικά τους και να διορθώνουν όσο γίνεται τα άσχημα τους. Αλλά, για να συμβεί αυτό, θα πρέπει πρώτα από όλα να εξερευνούν και να ανακαλύπτουν την ψυχή τους κι όλες τις απόκρυφες γωνιές της. Και κυρίως, να εκφράζουν τα συναισθήματα τους ατόφια και να τα φανερώνουν ξεκάθαρα και θαρραλέα.
Αυτό εδώ, είναι για μένα το κείμενο νούμερο διακόσια!
Και δεν είναι ωραίο να μπλέκεις τις λέξεις με τους αριθμούς, όμως οι αριθμοί είναι πάντα πιο απόλυτοι.
Διακόσια κείμενα μου λοιπόν δημοσιευμένα σε ετούτη εδώ την σελίδα, διακόσιες καταθέσεις ψυχής, διακόσιες φορές εκτέθηκα ανεπανόρθωτα μπροστά σας, διακόσιες φορές ξέσπασα, λυτρώθηκα κι είπα τις αλήθειες μου κι έχω μέσα μου πολλά να πω ακόμη.
Εγώ.. είμαι ακόμη εδώ!
Γιατί είμαι εδώ;
Γιατί μπορώ και γιατί τολμάω!
Γιατί μπορώ τα λίγα τα χρήματα, αλλά τελικά, κάπου στην διαδρομή, κατάλαβα πως δεν μπορώ τους λίγους ανθρώπους.
Γιατί μπορώ τα φτηνά τα ρούχα, άλλα σιχαίνομαι τους φτηνούς και τους δήθεν.
Γιατί μπορώ να ζω στα ισόγεια, άλλα δεν αντέχω τις χαμηλές πτήσεις και τις υπόγειες ψυχές.
Είμαι εδώ, γιατί μπορώ να τα κλείνω τα μάτια μου, μα δεν αντέχω ούτε για ένα λεπτό να μην ονειρεύομαι και να μην προσπαθώ, για έναν κόσμο λίγο καλύτερο από τον τωρινό.
Γιατί έχω μάθει τις πληγές μου να κλείνω, μα δεν θα μάθω ποτέ μου να εκδικούμαι για αυτές.
Είμαι εδώ γιατί μπορώ να σωπαίνω, μα μου είναι εντελώς αδύνατο να μην γράφω σε ένα χαρτάκι τα ποτάμια από λέξεις, που πάνε κι έρχονται μέσα μου.
Γιατί μου αρέσει να βλέπω χαμογελά, μου αρέσει να συγκινούνται οι άνθρωποι και να κάνουν τις λέξεις και τις σκέψεις μου δικές τους ή να διαφωνούν μαζί τους και να με βάζουν σε δημιουργικούς προβληματισμούς.
Γιατί ξεμένω συχνά από ανάσες, μα δεν ξεμένω ποτέ μου από πείσμα.
Είμαι εδώ, γιατί έχω μέσα μου φωτιές που με καίνε, μα την ψυχή μου δεν θα μπορέσουν να την κάψουν ποτέ.
Γιατί δεν φοβάμαι καθόλου να τσαλακωθώ, δεν φοβάμαι να κάνω λάθη και να πληρώσω, όταν πρέπει, το τίμημα τους.
Γιατί με ενοχλεί αφάνταστα η “ασχήμια” των ψυχών και καθόλου των σωμάτων.
Γιατί είμαι ένας τρελός κι αδιόρθωτος και δεν το έκρυψα ποτέ μου αυτό.
Γιατί είμαι εγωιστής και ξεροκέφαλος, και δεν έχω μάθει να κρύβομαι και να το βάζω στα πόδια.
Είμαι εδώ, γιατί είμαι ο Γιώργος και δεν προσποιήθηκα ποτέ μου κάποιον άλλον!
Είμαι ακόμη εδώ, γιατί μπορώ να μην με αγαπάνε, μα δεν μπορώ να μην αγαπώ, δεν μπορώ να μην πιστεύω στους ανθρώπους, δεν μπορώ να μην μιλώ για το μαζί, για το θαύμα της αγκαλιάς, για τον έρωτα και για τον τρόπο που το δυο μπορεί μαγικά και γίνεται ένα!
Συνεχίζουμε λοιπόν!
