Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα
Μια περίεργη αίσθηση του για πάντα, μια όμορφη αύρα και ένα τεράστιο χαμόγελο, από τη πρώτη χειραψία που ανταλλάξαμε, πριν δώδεκα περίπου χρόνια ήταν αυτό που έχω να θυμάμαι όταν τη γνώρισα. Ήταν όμορφη, ψηλή, με μακριά σγουρά μαλλιά και ένα ολόισιο κορμί που δεν άφηνε κανένα βλέμμα χωρίς τη προσοχή του.
Ήταν αυτή που μου συστήθηκε από την αρχή, έτσι ακριβώς όπως ήταν. Χωρίς να περιαυτολογεί για τον εαυτό της, χωρίς σάλτσες στα λόγια της, χωρίς μισά λόγια που θα έκρυβαν ερωτήσεις, έτσι, απλά, ατόφια και σταράτα. Ήταν αυτή που ήρθε για να αποδείξει, ότι φίλος δεν είναι αυτός που γνωρίζεις περισσότερο, αλλά εκείνος που σου λέει « είμαι εδώ» και στο αποδεικνύει κάθε μέρα, χωρίς να περιμένει αντάλλαγμα, χωρίς να δημιουργεί ψεύτικες ελπίδες και χάρτινους ουρανούς.
Ήρθε στη ζωή μου, και έγινε η μπουμπουλίνα της καρδιάς μου. Βράχος ακλόνητος σε κάθε δύσκολη στιγμή. Συμπαραστάτης, κάθε φορά που την είχα ανάγκη. Κολώνα σε κάθε σκέψη που ήθελα να υλοποιήσω και μάρτυρας σε κάθε εμπόδιο που έβρισκα μπροστά μου.
Είχε και αυτή, όμως, ένα σωρό απωθημένους ουρανούς, ψεύτικα φεγγάρια και κάστρα, που έχτιζε τη μέρα και το βράδυ γινόταν πάλι στάχτη. Τίποτα δεν την εμπόδιζε παρόλα αυτά να πάει παρακάτω και να χαράξει το δρόμο της ξανά. Έζωνε τα άρματά της, φορούσε το χαμόγελό της για όπλο και συνέχιζε τη μέρα της κανονικά, ενώ εγώ συνέχιζα να την ακολουθώ, να τη θαυμάζω και να την αγαπώ για όλα αυτά που μπορούσε να αντέξει, για όλα αυτά που έγινα κοντά της, για όλη τη θλίψη που κουβαλούσε και τη μετέτρεπε σε λιακάδα, για όλες τις όμορφες στιγμές που μου χαρίζει και όλα τα όμορφα λόγια που μου λέει, πιστεύοντας αυτή σε μένα. Για τα γέλια που βάζουμε με τα αστεία που θα πούμε και το τραγούδι που της τραγουδώ κάθε φορά που θα τη πάρω στο τηλέφωνο. Για τις τεράστιες αγκαλιές που δίνουμε κάθε φορά που βρισκόμαστε, και τις φωνές που κάνουμε, προκαλώντας τα βλέμματα των περαστικών.
Για όλα αυτά λοιπόν , και άλλα πολλά, από φίλη μου έγινε « αδερφή» μου από άλλη μάνα. Πράγματα που μας χωρίζουν, πράγματα που μας ενώνουν, μας έχουν οδηγήσει σε αυτό που έχουμε χτίσει ,σπιθαμή προς σπιθαμή.
Όπου και αν πάω θα μαι πάντα εδώ… το δικό σου μπουμπούκι που θα ανθίζει κάθε φορά που θα σε ακούει να της μιλάς.
Εις το επανιδείν…..
