Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Ο έρωτας μαζί σου δεν είχε ποτέ την ταμπέλα του «κανονικού». Δεν ήσουν ποτέ απλώς μια επιλογή· ήσουν η μόνη επιλογή. Ό,τι κι αν έζησα πριν, ό,τι κι αν άγγιξα, μοιάζει μικρό μπροστά σου. Εσύ ήσουν πάντα το σημείο μηδέν, το σημείο που όλα ξεκινούν και όλα τελειώνουν.
Ξέρω, δεν είμαι ο εύκολος άνθρωπος. Έχω τις σιωπές μου, τα πείσματά μου, τις γωνίες που κόβουν. Μα όταν βρίσκεσαι μπροστά μου, όλα αυτά καταρρέουν. Δεν υπάρχει άμυνα που να αντέχει απέναντι στο βλέμμα σου. Δεν υπάρχει φόβος που να μη σβήνει με μια σου ανάσα. Ό,τι χτίζω για να προστατευτώ, γκρεμίζεται όταν σε αγγίζω.
Δεν θέλω να σε αναλύσω. Δεν θέλω να βρω εξηγήσεις για το γιατί σε διάλεξα. Θέλω να σε ζήσω. Να βυθίζομαι μέσα σου χωρίς δεύτερη σκέψη. Να χάνω τον έλεγχο και να ξαναβρίσκω το νόημά μου μόνο μέσα από σένα. Δεν είσαι μια απλή παρουσία στη ζωή μου∙ είσαι ο λόγος που κάθε μέρα αποκτά βαρύτητα.
Δεν ήρθες για να καλύψεις κενά. Ήρθες για να τα εξαφανίσεις. Να με αναγκάσεις να κοιτάξω αλλιώς τον κόσμο, να πετάξω ό,τι μέτριο κουβαλούσα και να κρατήσω μόνο αυτό που αντέχει: την αλήθεια σου. Γιατί ο αληθινός έρωτας δεν μετριέται, δεν μπαίνει σε καλούπια, δεν ζει σε «αρκετά». Ζει μόνο στο απόλυτο.
Κι αυτό θέλω από σένα. Όχι μισό. Όχι περίπου. Ολόκληρη. Με τα πάθη, τις ανασφάλειες, τα ξεσπάσματα, τα όλα σου. Γιατί μόνο έτσι αξίζει. Γιατί μόνο έτσι ξέρω πως είναι αληθινό.
Κι αν αύριο όλα χαθούν, αν ο χρόνος ή οι συνθήκες μας προδώσουν, ένα πράγμα να θυμάσαι: δεν θα μετανιώσω στιγμή. Γιατί στάθηκα, έδωσα, παραδόθηκα. Και δεν υπάρχει τίποτα πιο τίμιο από το να πεις «ήσουν, είσαι και θα είσαι το καταφύγιο που κανείς δεν τόλμησε να αγγίξει».
