Γράφει η Φανή Θεοδώρου
Δεν μου λείπεις.
Και το εννοώ.
Δεν είμαι από αυτούς που κρατιούνται από κάτι που τελείωσε.
Δεν νοσταλγώ αυτό που δεν άντεξε.
Απλώς…
Δεν ξέρω πού να ακουμπήσω όλη αυτή τη συνήθεια.
Τα “καλημέρα” μου που ακόμα πάνε στο κινητό και σταματούν πριν πατήσω αποστολή.
Τα “τι κάνεις;” που ανεβαίνουν στο στόμα και τα μαζεύω πίσω πριν ακουστούν.
Τον καφέ που έφτιαχνα για δύο, τα τραγούδια που σιγόπαιζαν για μας, τα βράδια που σε έβαζα στο μυαλό μου για να κοιμηθώ πιο ήσυχα.
Δεν μου λείπεις.
Αλήθεια.
Αλλά μου λείπει ο εαυτός μου, όπως ήταν όταν ήσουν ακόμα εδώ.
Είναι δύσκολο να εξηγήσεις σε κάποιον πώς γίνεται να μην θες πια κάτι,
και όμως να νιώθεις το κενό του κάθε μέρα.
Δεν έχει να κάνει με εσένα.
Έχει να κάνει με εμένα που ακόμα δεν έχω μάθει πού να βάζω τα χέρια μου
τώρα που δεν είσαι απέναντί μου.
Κι ίσως…
να είναι αυτό τελικά που μένει πιο έντονα:
όχι το πρόσωπο,
αλλά η απουσία της συνήθειας.
