Γράφει η Θώμη Μπαλτσαβιά
Καμιά φορά κάνεις πράγματα που ίσως δε θες αλλά λίγο η παρόρμηση, λίγο η παρανόηση..λίγο “τα λόγια του παππά” τελοσπάντων, σε οδηγούν.
Κάπως έτσι κάποια στιγμή, ένιωσα πως πρέπει να φύγω. Δε το ήθελα αν ρωτάς. Επίσης αυτή τη στιγμή δεν έχω κι απάντηση. Τη δεδομένη ώρα όμως είχα όχι ένα, αλλά αρκετά κιόλας επιχειρήματα.
Τελοσπάντων.. το τόλμησα και μου στοίχησε αλλά έβαλα όλη μου τη δύναμη να υποστηρίξω την απόφασή μου. Τουτέστιν… συνέχισα κανονικά.
Επίσης αν ρωτάς, ήθελα πολύ να κάνεις κάτι γι’ αυτό αλλα ειλικρινά δεν το πίστευα. Εγώ δεν υπήρχε περίπτωση να κάνω το οτιδήποτε συνεπώς όσο κι αν μου κόστιζε,αγωνιζόμουν να με πείσω πως έκλεισε η ιστορία.
Η ζωή όμως όπως κάνει πάντα, γράφει τα δικά της σενάρια για μας.. χωρίς εμάς και δεν τη φτάνει ούτε βιβλίο μήτε κινηματογράφος!
Άξαφνα και δίχως να το περιμένω, εμφανίστηκες σαν τον κομήτη μπροστά μου. Αποφασισμένος, γλυκός και με ψυχή να δηλώνεις την πρόθεσή σου μα κυρίως να διεκδικείς σαφέστατα.
Να καταθέτεις όσα είχες στο μυαλό και στην καρδιά σου δίχως φανφάρες. Να δίνεις εξηγήσεις, να λύνεις τις παρανοήσεις και απλα μα τόσο όμορφα κι ειλικρινά, να ζητάς απλά μια ευκαιρία και για τους δύο μας.
Να φαίνεσαι σίγουρος για τα θέλω σου κι ότι μπορείς να εκπληρώσεις τα δικά μου θέλω. Να έχεις μια βεβαιότητα πως είναι γραφτό να είμαστε μαζί και δεν πρέπει να το εγκαταλείψουμε κάτι τόσο υπέροχο και σπάνιο συνάμα.
Όλα αυτά τώρα που γενικά δεν πίστευα πια στους ανθρώπους κι ότι θα μου συμβεί κάτι εξαιρετικό κι ας το λαχταρούσα. Όλα αυτά τώρα που ειδικώς για μας, είχα χάσει ακόμη και υπόνοια ότι μπορεί να πάει καλά.
Πως θα μπορούσα έστω να μην εκτιμήσω;Πως είναι δυνατόν να μην συγκινηθώ; Πως θα μπορούσα να αγνοήσω κάποιον που μου άρεσε και είχα διακρίνει καλά στοιχεία έχοντας περάσει και τόσο όμορφα;
Για ποιο λόγο να μην μετρήσω μια τέτοια κίνηση και γιατί να μην μας δώσω ευκαιρία και δυνατότητα να δούμε τι είναι όλο αυτό και που μπορεί να φτάσει;
Δε με άφησες να φύγω.. κι αυτό αρκεί! Τουλάχιστον προς το παρόν αρκεί κι αποτελεί μια ισχυρή βάση.
Ποιος μπορεί να προβλέψει το μέλλον; Οφείλω όμως πάνω από όλα στον εαυτό μου να το ζήσω. Να πάρω όσα μου έχουν λείψει μα και να δώσω γιατί θέλω.
Οκ φοβάμαι δε θα πω ψέματα. Οκ δεν θα είναι απλό να αφεθώ εντελώς και τόσο γρήγορα αν και καταρρίπτεις τις άμυνες αρκετά εύκολα.
Δε με νοιάζει το παρακάτω προς το παρόν. Με αφορά το τώρα. Με αφορά η προσέγγισή σου κι η στιγμή.
Με γεμίζει μόνο η ομορφιά όσων νιώθω πως ξυπνάνε μέσα μου. Αυτό αρκεί!
Ευγνώμων που δε με άφησες να φύγω γιατί η αλήθεια είναι πως εγώ δε θα γύριζα!
