Γράφει η Μαρία Κυπραίου
Ήμουν σίγουρη. Για εμένα αποτελούσες πια παρελθόν. Δεν ήθελα τίποτα από εσένα, δεν ήθελα να με επηρεάζεις, δεν ήθελα να ανέχομαι άλλο κουβέντα από εσένα. Πάλευα να σε ξεχάσω, να μην ξέρω που βρίσκεσαι, τι κάνεις. Να μη με νοιάζει. Και όσο νόμιζα ότι τα καταφέρνω, όσο κι αν προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου και τους γύρω μου πως είσαι πια παρελθόν, όσο κι αν πάλευα να σε ξεχάσω, μια ματιά σου και όλα ξεκινάνε από την αρχή.
Γιατί βρέθηκες πάλι μπροστά μου ρε γαμώτο;
Γιατί πρέπει να πεθαίνω σε αυτά τα μάτια;
Γιατί πάλι στα πατώματα;
Νόμιζα πως ήσουν παρελθόν. Πάλευα κάθε μέρα μέσα μου να γίνεις παρελθόν μα κάθε φορά που έρχεσαι στο δρόμο μου το έργο επαναλαμβάνεται.
Κουράστηκα να μην μπορώ να σε ξεχάσω.
Κουράστηκα να μην μπορώ να σε βγάλω από το μυαλό μου.
Κουράστηκα να πεθαίνω σε ένα σου μόνο βλέμμα.
Πότε θα καταφέρω να γίνεις παρελθόν; Να πας εκεί που ανήκεις;
