Γράφει ο Μιχάλης Στεφανίδης
Ξέρεις, υπάρχουν αυτοί που εμφανίζονται στη ζωή σου μόνο για να πείσουν τον εαυτό τους ότι είναι εκεί. Φωνάζουν δυνατά «είμαι εδώ» αλλά μόλις τους χρειαστείς, εξαφανίζονται. Δήθεν παρόντες. Άνθρωποι που γεμίζουν το δωμάτιο, αλλά όχι την καρδιά σου.
Μην χαραμίσεις ούτε μια λέξη για αυτούς. Δεν αξίζουν τον κόπο, ούτε τον χρόνο σου. Οι δήθεν παρόντες είναι καλοί μόνο στο να παίζουν ρόλους. Σε κοιτάζουν, σε ακούν, αλλά ποτέ πραγματικά. Είναι οι πρώτοι που φεύγουν όταν τα φώτα σβήσουν, οι πρώτοι που θα σε αφήσουν να παλέψεις μόνος σου.
Μην προσπαθήσεις να τους κρατήσεις.
Δεν θα αλλάξουν. Η παρουσία τους είναι τόσο κενή όσο και τα λόγια τους. Είναι εκεί για να φαίνονται, όχι για να είναι. Και όταν η ζωή σε πιέσει, όταν τα δύσκολα χτυπήσουν την πόρτα σου, το μόνο που θα νιώσεις είναι η απουσία τους.
Γιατί να χαραμίσεις χρόνο για κάτι τέτοιο;
Οι άνθρωποι που αξίζουν είναι αυτοί που μένουν όταν όλα γύρω γκρεμίζονται. Αυτοί που δεν χρειάζονται μεγάλα λόγια, γιατί τα κάνουν πράξεις. Αυτοί που είναι πραγματικά παρόντες, όχι μόνο στα εύκολα, αλλά κυρίως στα δύσκολα.
Οι δήθεν παρόντες δεν σε αξίζουν.
Δεν αξίζουν τις εξηγήσεις σου, τις προσπάθειές σου, ούτε καν την ενέργειά σου. Άφησέ τους εκεί που είναι. Στα επιφανειακά, στα μισά, στα ανούσια. Εσύ κράτα την αλήθεια σου για εκείνους που ξέρουν να την τιμήσουν.
Μην χαραμίσεις ούτε λέξη.
Οι σιωπές μιλούν πιο δυνατά. Και κάποιες φορές, το να αποχωρήσεις χωρίς εξηγήσεις είναι η μεγαλύτερη δήλωση. Μην πέσεις στην παγίδα να εξηγείς τον εαυτό σου σε εκείνους που ποτέ δεν προσπάθησαν να σε καταλάβουν.
Οι δήθεν παρόντες δεν αντέχουν την αλήθεια.
Κι εσύ; Εσύ δεν έχεις τίποτα άλλο να δώσεις. Κράτα τις λέξεις σου, την ψυχή σου, την καρδιά σου για εκείνους που δεν χρειάζονται αποδείξεις για να σε αγαπήσουν. Για εκείνους που μένουν, ακόμα κι όταν όλα δείχνουν να τους σπρώχνουν μακριά.
Άσε τους δήθεν παρόντες να παραμείνουν δήθεν. Εσύ, προχώρα. Και κράτα τις λέξεις σου για εκείνους που αξίζουν το «είμαι εδώ» σου.
