Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Μην μου πεις την αλήθεια απόψε. Δεν θέλω να την ακούσω. Δεν θέλω να νιώσω το βάρος της, να αφήσω τις λέξεις σου να τρυπώσουν μέσα μου και να μου κόψουν την ανάσα. Πες μου ένα ψέμα. Κάτι απαλό, κάτι που θα χαϊδέψει την ψυχή μου σαν χάδι πριν αποκοιμηθώ.
Πες μου πως όλα είναι καλά. Πως τίποτα δεν χάλασε. Πως οι μέρες που γελάσαμε, οι στιγμές που ζήσαμε, είναι ακόμα εδώ και μας περιμένουν. Πες μου πως δεν έφυγες ποτέ πραγματικά. Πως είσαι ακόμα εδώ, δίπλα μου, όπως τότε που τα βράδια είχαν μόνο φως και καμία σκιά.
Πες μου ένα ψέμα, να μπορέσω να αναπνεύσω.
Γιατί η αλήθεια πονάει. Και απόψε δεν έχω τη δύναμη να την ακούσω. Δεν έχω τη δύναμη να σε δω να με κοιτάς με εκείνο το βλέμμα που λέει «δεν μπορούμε άλλο». Δεν μπορώ να αντέξω τη σιωπή που ακολουθεί τις λέξεις σου.
Ξέρεις, δεν ζητάω πολλά.
Ένα ψέμα ζητάω, ένα μόνο, για να κλείσω τα μάτια μου χωρίς να σκέφτομαι το τέλος. Πες μου ότι με αγαπάς ακόμα, ότι όλα αυτά που χάσαμε μπορούμε να τα ξαναβρούμε. Πες μου ότι δεν τελείωσε, ακόμα κι αν το ξέρουμε και οι δύο πως έχει τελειώσει.
Το ψέμα σου είναι η μόνη μου παρηγοριά απόψε.
Δεν θα σε κατηγορήσω αν το πεις. Δεν θα σε κρίνω. Ξέρω πως δεν θα είναι αλήθεια, αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι να νιώσω έστω και για λίγο πως όλα μπορούν να σωθούν.
Πες μου ένα ψέμα, γιατί απόψε δεν αντέχω την αλήθεια.
Κι όταν ξημερώσει, ίσως να βρω τη δύναμη να την αντιμετωπίσω. Αλλά όχι τώρα. Όχι σε αυτή τη σιωπή που με διαλύει.
Πες μου ένα ψέμα, να αποκοιμηθώ. Κι ας ξέρω ότι όταν ξυπνήσω, η αλήθεια θα είναι εκεί, να με περιμένει. Απόψε, θέλω μόνο το ψέμα σου. Για να αντέξω λίγο ακόμα.
