Γράφει η Ιωάννα Ιακωβίδη
Βλέμματα πληγωμένα, ματιές που ικετεύουν για αγάπη. Χέρια που σε αγγίζουν τρυφερά αλλά, με δισταγμό και φόβο.
Άνθρωποι που πληρώθηκαν και κρεμάστηκαν τα όνειρά τους.
Δε χαμογελάνε όπως κάποτε, δε συζητάνε για πολλά.
Μόνο λένε αστεία, για την πολιτική κατάσταση της χώρας, για το πώς οι γενιές αλλάξανε και τώρα δε μοιάζουν με τις δικές τους σε τίποτα.
Στα σοβαρά σιωπούν, ακούνε τους άλλους να συζητάνε για τις ανθρώπινες σχέσεις και είναι σαν μην είναι καν εκεί.
Σε έναν μεγάλο χαμό χαμηλώνουν το βλέμμα, ίσως επειδή σε νιώθουν.
Στην εικόνα σου που φαίνεται απελπισμένη, δε δίνουν σημασία. Ίσως επειδή ξέρουν τι περνάς. Και δε θέλουν να σε φέρουν σε δύσκολη θέση. Καμιά φορά δεν είναι αδιαφορία, αλλά ενσυναίσθηση.
Για όσα καίνε πραγματικά έναν άνθρωπο δε θα ακούσεις ποτέ να μιλά. Θα σιωπά για κάθε φωτιά που τον καίει.
Θα απλώνει το χέρι του για να σε βοηθήσει,αλλά δε θα πει ποτέ πώς κάποτε βρέθηκε στην ίδια θέση με σένα.
Μια γυναίκα που δυσκολεύτηκε να κάνει παιδί, ένας άντρας που πληγώθηκε βαθιά. Ένας φίλος που έχασε κάτι πολύτιμο.
Μια μάνα που το παιδί της νοσεί, ένα παιδί που μεγάλωσε μόνο ή χωρίς τον έναν γονιό.
Ένας βιασμός, μια κακοποίηση, μια ασθένεια, είναι μερικά από τα πράγματα που καίνε για πάντα, αναγκάζονται να ζουν με τη φωτιά μέσα τους, όμως δε μιλάνε ποτέ για αυτή.
Αξιοπρέπεια, ίσως πάλι απλά να μην είναι εύκολο. Να ανοίξει κανείς τη ψυχή του και να πει ακριβώς πως νιώθει.
Μερικά πράγματα τα κρατάει ο άνθρωπος αποκλειστικά για τον εαυτό του.
Δίνεις τον καλό σου εαυτό στον άλλον, γιατί δεν υπάρχει κανένας λόγος να δώσεις τον άλλον, τον απογοητευμένο, τον πικραμένο, εκείνον που έχει κλάψει, που έχει πληγωθεί και προδωθεί.
Μερικά από αυτά που μας καίνε είναι και τα λάθη μας.
Έχετε σκεφτεί πόσο δύσκολο είναι για κάποιον να μιλήσει για λάθη που τον σημάδεψαν; Λάθη που του άλλαξαν την ζωή ; αλλά και την ζωή άλλων ανθρώπων;
Λάθη που πλήγωσαν άθελά τους αγαπημένους τους ;
Ίσως και να ντρέπονται για κάποια πράγματα, που κάνανε ή που απλά τους συνέβησαν.
Ένας άνθρωπος λοιπόν, που δε μιλάει για όσα τον καίνε, είναι απόλυτα αποδεκτός, σπάνια το κάνουμε όλοι μας.
Κι αν πρόκειται να μιλήσουμε κάποτε για όσα μας καίνε, θα το κάνουμε στους ανθρώπους που θα μας βγάλουν αυτή την ασφάλεια. Αυτή την ασφάλεια μας τη βγάζουν εκείνοι που δεν έχουν τον χαρακτήρα του κριτή, του δικαστή και του αλάνθαστου.
