Γράφει η Άντζελα Καμπέρου
Λίγο ακόμα, λίγο ακόμα τα χέρια σου πλεγμένα με τα δικά μου, απέναντι μου να με κοιτάς στα μάτια. Λίγο ακόμα το χαμόγελο σου απλωμένο απέναντι μου να μου αποκαλύπτει τις πτυχές του εαυτού σου που έχω δει και εκείνες που ακόμα δεν μου έχεις δείξει.
Λίγο ακόμα από εκείνο το μεθυστικό σου άρωμα, αυτό που με ζαλίζει και με ζωντανεύει ταυτόχρονα. Λίγο ακόμα μόνο από εκείνο το μεθυστικό σου φιλί που μου χαρίζει απλόχερα οξυγόνο.
Δεν φτάνουν μαζί σου οι ώρες, εύχομαι καμιά φορά η μέρα να είχε 54 ώρες και πάλι δεν ξέρω αν θα ήταν αρκετές και πάλι θα σου ζητούσα λίγο ακόμα.
Λίγο ακόμα από το πρόσωπό σου απέναντι από το δικό μου ξαπλωμένοι στο κρεβάτι να μιλάμε για τα πάντα, λίγο ακόμα από την αγκαλιά σου εκείνες τις φορές που όλα μοιάζουν πιο δύσκολα από ότι είναι.
Λίγο ακόμα από εκείνα τα λόγια σου που με κάνουν και λιώνω, που με ανεβάζουν στον έβδομο ουρανό, λίγο ακόμα από εκείνα τα χάδια που δείχνουν πόσο πολύ νοιάζεσαι για εμένα.
Δεν είναι λίγες οι φορές εκείνες που δεν θέλω να σε αποχωριστώ, δεν είναι λίγες οι φορές που η παρουσία σου μου δημιουργεί μία ηρεμία και μία γαλήνη που δεν θέλω να χάσω. Δεν είναι λίγες οι φορές που θέλω να κρατήσω αυτή τη γαλήνη λίγο ακόμα.
Λίγο ακόμα από τα βράδια μας θα θέλω πάντα, από εκείνα που βλέπουμε καρτούν και τρώμε απ’ έξω σαν να είμαστε εφηβάκια ξανά, λίγο ακόμα από αυτές τις βραδιές που γελάμε σαν να μην υπάρχει αύριο και ρουθουνίζουμε και έπειτα κοροϊδεύουμε λίγο ο ένας τον άλλο.
Πάντα λίγο ακόμα θα ζητάω από εκείνες τις σιωπές μας που κλείνουν μέσα τους τα τόσα ανείπωτα, από εκείνες τις τόσο οικείες σιωπές που αγκαλιάζουν σφιχτά τις ανασφάλειες και τις αδυναμίες μας. Από εκείνες τις σιωπές που έχουν να πουν πιο πολλά από πολλές πολύωρες ανούσιες συζητήσεις.
Λίγο ακόμα θα σου ζητάω πάντα από εκείνο το γεμάτο τρυφερότητα βλέμμα σου όταν μου σκουπίζεις τα δάκρυα μου, που τόσο απλόχερα μοιράζω. Λίγο ακόμα από την γλυκιά φωνή σου όταν με παίρνεις να με ξυπνήσεις τα απογεύματα.
Κι εκείνες τις φορές που σου κάνω νάζια και μούτρα και σε αποφεύγω, ζητάω ακόμα λίγο να με αντέξεις, ακόμα λίγο να με υπομείνεις, γιατί δεν το κάνω από κακία. Εκείνες τις φορές θέλω λίγο από το λίγο σου, λίγο ακόμα από την αγάπη σου και λίγο ακόμα από την στοργή σου, μέχρι να περάσει αυτή η φουρτούνα.
Πάντα λίγο ακόμα θα ζητάω και πάντα θα σου δίνω πίσω όσο πιο πολύ μπορώ.
