Γράφει η Ιωάννα Παυλίδου
Βαρέθηκα να προσποιούμαι μια φιλία για να μπορώ να σε έχω στη ζωή μου. Να κάθομαι απέναντί σου και να παίζω έναν ρόλο που δεν μου ανήκει. Να χαμογελάω όταν θέλω να σε αγγίξω. Να ακούω τα νέα σου σαν να μην με καίνε. Να κρατάω αποστάσεις ενώ μέσα μου γίνεται συνωστισμός.
Η φιλία μας δεν ήταν ποτέ ουδέτερη. Ήταν ένα λεπτό σκοινί πάνω από αυτό που δεν τολμήσαμε. Κάθε «πώς είσαι;» έκρυβε ένα «μου λείπεις». Κάθε «χαίρομαι για σένα» είχε από κάτω μια παύση που δεν έλεγε όλη την αλήθεια. Κι εγώ έμαθα να καταπίνω. Να μικραίνω. Να κάνω χώρο σε κάτι που δεν χωρούσε πια.
Δεν είναι γενναιότητα αυτό. Είναι αναβολή. Είναι να κρατάς κάποιον κοντά σου με όρους που σε πληγώνουν. Είναι να δέχεσαι το λίγο για να μη χάσεις το καθόλου. Κι όσο περνούσε ο καιρός, η φιλία γινόταν βάρος. Όχι επειδή δεν σε νοιάζομαι. Αλλά επειδή σε νοιάζομαι αλλιώς.
Κάθε φορά που μου μιλούσες για άλλους, κάτι μέσα μου τραβιόταν πίσω. Κάθε φορά που γελούσες ανέμελα, ένιωθα πως μου λείπει μια εκδοχή μας που δεν υπήρξε ποτέ. Κι εκεί κατάλαβα ότι δεν μπορώ άλλο να παριστάνω την άνετη. Δεν μπορώ να είμαι ο άνθρωπος που σε ακούει, όταν αυτό που θέλω είναι να σε κοιτάξω και να πω «είμαι εδώ».
Η αλήθεια δεν είναι πάντα όμορφη. Είναι όμως καθαρή. Κι εγώ κουράστηκα να ζω σε μισές προτάσεις. Αν είναι να μείνεις, να μείνεις ολόκληρος. Αν είναι να φύγεις, φύγε καθαρά. Αλλά μη μου ζητάς να φοράω τη φιλία σαν άλλοθι για κάτι που δεν ειπώθηκε.
Δεν αντέχω άλλο να σε λέω φίλο. Όχι γιατί δεν αξίζεις να είσαι στη ζωή μου. Αλλά γιατί έτσι, χάνω εγώ τον εαυτό μου.
