Γράφει η Ιωάννα Σταυροπούλου
Δεν ξέρω τι με ενοχλεί περισσότερο. Που έφυγες εσύ ή που δεν έφυγα εγώ πριν από σένα;
Ίσως να μου φταίει το ότι έμεινα παραπάνω απ’ όσο έπρεπε. Το ότι έδωσα δεύτερες ευκαιρίες, τρίτες, τέταρτες, μέχρι που έχασα το μέτρημα. Το ότι ήξερα πως κάτι δεν πήγαινε καλά, αλλά δεν μάζεψα ποτέ το θάρρος να γυρίσω την πλάτη μου πρώτη.
Περίμενα.
Δεν ξέρω καν τι περίμενα.
Μια αλλαγή; Μια εξήγηση; Μια στιγμή που θα μου αποδείκνυε πως όλα αυτά που έβλεπα, ένιωθα, μάντευα, ήταν λάθος;
Δεν ήταν.
Και τώρα στέκομαι εδώ, σε μια σκηνή που δεν είχα ποτέ σκοπό να βρεθώ. Να είμαι εγώ αυτή που μένει να κοιτάζει την πόρτα κλειστή.
Και ξέρεις ποιο είναι το χειρότερο;
Όχι που έφυγες. Αλλά που σε άφησα να με προλάβεις.
Γιατί εγώ θα έπρεπε να έχω φύγει πρώτα. Εγώ έπρεπε να είχα τελειώσει αυτή την ιστορία πριν γίνει σενάριο που δεν γράφτηκε ποτέ σωστά.
Αλλά δεν το έκανα.
Δεν το έκανα γιατί ήλπιζα.
Γιατί, αν το δεις λογικά, ήξερα πως το τέλος θα έρθει. Απλά δεν ήθελα να είμαι εγώ αυτή που θα το υπογράψει.
Κι έτσι άφησα σε σένα το προνόμιο της εξόδου.
Έφυγες πρώτος. Και αυτό με σκοτώνει.
Όχι γιατί σε θέλω πίσω.
Αλλά γιατί θα έπρεπε να ήμουν εγώ εκείνη που θα είχε σηκωθεί, θα είχε κοιτάξει μπροστά και θα είχε βγει από την πόρτα χωρίς να κοιτάξει πίσω.
Γιατί θα έπρεπε να είχα πει εγώ το τελευταίο αντίο.
Αλλά δεν το έκανα.
Κι αυτό, ίσως, είναι που μου φταίει πιο πολύ απ’ όλα.
