Γράφει η Κική Μαυράκη
Δεν λέγαμε πολλά.
Μόνο αναπνέαμε στο ίδιο τέμπο.
Και κάπως έτσι, έμοιαζε αρκετό.
Ήσουν εκεί.
Όχι με φανφάρες και φράσεις μεγάλες,
αλλά με μια ησυχία που δεν με έπνιγε.
Με μια παρουσία που δεν ζητούσε απόδειξη.
Δεν ήθελα να σε πάρω αγκαλιά.
Δεν ήθελα να σε φιλήσω.
Ήθελα απλώς να μείνεις.
Να είσαι δίπλα μου —
όχι επειδή έπρεπε. Επειδή το ένιωθες.
Υπάρχουν στιγμές που δεν ζητούν ένταση,
ούτε κορύφωση.
Ζητούν αλήθεια.
Κι εκείνο το βράδυ,
ήμασταν δύο σώματα ακίνητα
και δύο ψυχές που λέγανε “σ’ αγαπάω”
χωρίς να αρθρώσουν λέξη.
