Γράφει η Ελένη Σάββα
Όσο δύσκολο κι αν ακούγεται, είναι αληθινό. Εσύ δεν κρατάς το πινέλο της ζωής σου; Εσύ δεν είσαι που ζωγραφίζεις καθημερινά τη μέρα σου; Κι όμως… Έχεις τα πινέλα! Ζωγράφισε τον παράδεισο.
Καλά, ας είμαστε ρεαλιστές. Ίσως όχι τον παράδεισο, αλλά… ό,τι πιο κοντινό μπορείς εσύ να φανταστείς στον παράδεισο! Άσε για λίγο πίσω τις σκέψεις, τα πρέπει, τα μη. Σκέψου μόνο ότι είσαι εσύ ο ζωγράφος, ο συγγραφέας, ο συνθέτης της ζωής σου! Εσύ την κρατάς στα χέρια σου. Κανείς άλλος!
Άνοιξε το παράθυρο να μπει το φως. Άστο να λούσει όλο το δωμάτιο, να φτάσουν οι ακτίνες του ήλιου και στο τελευταίο αντικείμενο, εκείνο που μένει πάντα στα σκοτεινά και στο κρύο. Τι; Δεν έχει ήλιο σήμερα;
Ζωγράφισέ τον! Δεν βλέπεις το κίτρινο; Κι αν δεν σ’ αρέσει το κίτρινο, πάρε ένα μπλε, ένα ροζ, ένα κόκκινο. Φτιάξε έναν ήλιο πολύχρωμο! Φόρα τα χρώματά του και ξεκίνα τη μέρα σου, κι ό,τι δεν σ’ αρέσει, βγάλε απ’ την τσέπη τα πινέλα σου κι άλλαξέ το! Μόνο πιο όμορφος μπορεί να γίνει ο κόσμος, μ’ αυτές τις έξτρα πινελιές! Μόνο πιο πλούσιος μπορεί να γίνει, με πιο πολλά χαμόγελα!
Να βλέπεις πίσω απ’ το γκρίζο… Να φαντάζεσαι! Πώς θα ήταν τα πράγματα αν δεν ήταν έτσι; Πώς θα τα κάνω καλύτερα τα πράγματα; Πίστεψέ με, ένα μικρό χαμόγελο να ζωγραφίσεις, θ’ αλλάξουν όλα. Θα ανθίσουν λουλούδια και θα κελαηδήσουν πουλάκια…
Ξέρω, ξέρω. Σου ακούγεται ακατόρθωτο. Δοκίμασέ το. Δεν έχεις να χάσεις κάτι. Μόνο θα κερδίσεις. Χρώματα, μυρωδιές, μια άλλη ματιά στη ζωή! Αυτό δεν είναι που χρειαζόμαστε όλοι; Να δούμε λίγο πιο χρωματιστή τη ζωή, όσο γκρίζα κι αν είναι… Να βρούμε ένα χαμόγελο μες στη βιασύνη μας, έναν ήλιο στο παράθυρό μας το πρωί.
