Γράφει ο Άρης Γρηγοριάδης
Δεν σε περιμένω πια.
Όχι γιατί δεν πέρασες από το μυαλό μου. Όχι γιατί δεν γύρισα στιγμές, λέξεις, σιωπές. Αλλά γιατί κάποια στιγμή κατάλαβα ότι η αναμονή δεν είναι αγάπη. Είναι παύση ζωής.
Και εγώ είχα μείνει σε παύση.
Σε περίμενα στα “ίσως” σου. Στα “θα δούμε”. Στα μικρά σημάδια που τα έκανα μεγάλα για να αντέξω. Σε περίμενα να γίνεις ξεκάθαρος, να σταθείς, να πεις κάτι που να έχει βάρος. Και κάθε φορά που δεν το έκανες, έβρισκα τρόπο να σε δικαιολογήσω.
Μέχρι που κουράστηκα.
Όχι από εσένα. Από εμένα.
Από το πόσο χαμήλωσα τον εαυτό μου για να χωρέσω σε κάτι που δεν με χώραγε. Από το πόσο περίμενα να με δεις, ενώ δεν κοίταζες ποτέ πραγματικά.
Κι εκεί έγινε το γύρισμα.
Όχι θεαματικά. Όχι με φωνές. Αθόρυβα. Σαν κάτι να έκλεισε μέσα μου και να είπε “ως εδώ”.
Και τότε σταμάτησα.
Σταμάτησα να ελέγχω. Να αναρωτιέμαι. Να δίνω χρόνο σε κάτι που δεν είχε πρόθεση. Σταμάτησα να κρατάω χώρο για σένα στη ζωή μου, όταν εσύ δεν κράτησες ποτέ για μένα.
Δεν σε περιμένω πια.
Κι αυτό δεν είναι θυμός. Δεν είναι αντίδραση. Είναι καθαρότητα.
Γιατί κατάλαβα ότι όποιος θέλει να είναι εκεί, είναι. Δεν τον περιμένεις. Δεν τον φαντάζεσαι. Δεν τον ελπίζεις.
Τον ζεις.
Κι εγώ δεν σε έζησα ποτέ.
Οπότε όχι.
Δεν σε περιμένω πια.
Περιμένω εμένα.
