Γράφει η Μαργαρίτα Ζερβού
Ο ψεύτης δεν είναι απλώς κάποιος που λέει ψέματα. Είναι εκείνος που υφαίνει ψεύτικους κόσμους με λεπτές κλωστές ελπίδας. Σου λέει «σ’ αγαπώ» με τα πιο όμορφα μάτια, κι εσύ πέφτεις μέσα τους σαν να είναι ο παράδεισος. Δεν είναι όμως. Είναι μια καλοστημένη παγίδα, ένα παιχνίδι εξουσίας όπου το έπαθλο είναι η εμπιστοσύνη σου.
Τι είναι η ψευτιά;
Είναι η προδοσία που ντύνεται με ωραία λόγια. Είναι η υπόσχεση που δεν κρατήθηκε, η στιγμή που κοιτάς τον άλλον και συνειδητοποιείς ότι ό,τι πίστευες ήταν ένας καθρέφτης γεμάτος ρωγμές. Είναι τα «για πάντα» που έσπασαν στο πρώτο δύσκολο, τα «είμαι εδώ» που έγιναν σιωπές.
Και τα «σ’ αγαπώ» σου;
Τι ήταν; Μια φράση που σου βγήκε εύκολα, σαν αστείο; Ή μήπως το έλεγες τόσο συχνά που έχασε το νόημά του; Γιατί, να ξέρεις, κάθε φορά που μου το έλεγες, εγώ το πίστευα. Έβαζα μέσα του όλα όσα μπορούσα να δώσω, όλα όσα ήμουν. Κι εσύ; Το πέταξες, σαν χαρτάκι που δεν χρειάζεσαι πια.
Ξέρεις τι είναι χειρότερο από τον ψεύτη και την ψευτιά του; Ότι για λίγο σε πείθει. Σε κάνει να ονειρεύεσαι, να σχεδιάζεις, να πιστεύεις σε κάτι που δεν υπάρχει. Σε κάνει να χτίζεις κάστρα πάνω στην άμμο, μόνο και μόνο για να δεις τα κύματα να τα γκρεμίζουν.
Αλλά τελικά, δεν έχει σημασία ο ψεύτης. Ούτε η ψευτιά. Έχει σημασία ότι εγώ επέλεξα να πιστέψω. Κι αν τα «σ’ αγαπώ» σου ήταν ψέματα, τουλάχιστον τα δικά μου ήταν αληθινά. Και ξέρεις τι; Αυτό κάνει τη διαφορά. Γιατί εγώ δεν έφυγα, δεν έκρυψα, δεν προσποιήθηκα.
Ο ψεύτης θα φύγει όπως ήρθε, με τα ψέματά του. Αλλά εγώ θα μείνω. Κι αυτό με κάνει πιο δυνατή. Γιατί ακόμα κι αν μου πήρες πολλά, δεν μου πήρες τον εαυτό μου. Και αυτό είναι κάτι που δεν μπορείς ποτέ να έχεις.
