Γράφει η Κική Γ.
Αφήστε με στον κόσμο μου. Μην προσπαθείτε να με πείσετε για πράγματα που δεν ισχύουν. Το σώμα μου, το μυαλό μου, ξέρουν καλύτερα.
Ένας χωρισμός, είναι ένας θάνατος. Αν δεν ζήσω το πένθος μου, δε θα βγω ποτέ μέσα απ´ αυτό. Αν δεν κλάψω για όσα έζησα μαζί του, αν δε συμφιλιωθώ με την απώλεια, θα χάσω το μυαλό μου.
Νιώθω το χάδι του, το φιλί του στα χείλη μου, το κορμί του να ακουμπά το δικό μου. Μυρίζω παντού το άρωμα του, αισθάνομαι την παρουσία του, βλέπω την εικόνα του.
Δυό τεράστια καταπράσινα μάτια μου μιλούν, με ηρεμούν, με τρελαίνουν. Είναι αυτές οι μαγικές στιγμές που έζησα μαζί του και είναι πολλές. Θα τις κρατήσω βαθιά μέσα μου, γιατί τις χρειάζομαι.
Είναι κομμάτι της ζωής μου, είναι το αποτύπωμα που άφησε μέσα μου.
Δε θέλω φως, δε θέλω λόγια παρηγοριάς. Κλειστά παράθυρα, κουλουριασμένη στο κρεβάτι μου, αγκαλιά με το μαξιλάρι μου.
Ο χρόνος θα δείξει πότε θα αισθανθώ και πάλι δυνατή. Θα έρθει κι ο θυμός να με βρει, θα έρθει κι η λύτρωση.
Αυτός ο κύκλος έπρεπε να κλείσει. Το ξέραμε κι οι δύο. Ανώδυνα δεν περνά τίποτα, ούτε σταματά κι η ζωή.
Όλα στην ώρα τους. Μόνο εγώ ξέρω ποια θα είναι αυτή η ώρα και πώς θα συνεχίσω.
