Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Μου χρωστάς ένα φιλί. Όχι ένα τυχαίο, όχι ένα περαστικό, μα εκείνο το φιλί που λυτρώνει. Εκείνο που ξέρει να δαμάζει τις νύχτες του Αυγούστου, να σβήνει τον ιδρώτα του καλοκαιριού, να σπάει τις σιωπές και να γράφει στο δέρμα μια ιστορία που δεν ξεχνιέται. Το φιλί που μοιάζει με καταφύγιο και ταυτόχρονα με φωτιά.
Δεν ζητάω πολλά. Ζητάω μόνο να θυμηθείς τι σημαίνει να δίνεσαι χωρίς όρους. Να αφήσεις τον εγωισμό σου στην άκρη, να σβήσεις τις αμφιβολίες και να σταθείς απέναντί μου γυμνός από όλα όσα σε βαραίνουν. Γιατί αυτό το φιλί δεν είναι απλή κίνηση. Είναι υπόσχεση. Είναι λύτρωση. Είναι το «εμείς» που αρνήθηκε να πεθάνει, ακόμα κι όταν όλα γύρω του έμοιαζαν να καταρρέουν.
Ο Αύγουστος δεν συγχωρεί μισές αγάπες. Δεν ανέχεται τα «ίσως» και τα «θα δούμε».
Σε γδύνει από προσχήματα, σε πετάει στη θάλασσα και σε αφήνει να δεις αν αντέχεις να κολυμπήσεις ή να πνιγείς. Κι εγώ αντέχω. Εσύ αντέχεις; Γιατί το φιλί που σου ζητώ δεν είναι παιχνίδι. Είναι εκείνη η στιγμή που θα δείξει αν μπορείς να είσαι ολόκληρος μαζί μου, όχι μισός.
Σου το λέω καθαρά.. μου χρωστάς. Μου χρωστάς τις λέξεις που κράτησες, τα βράδια που ξόδεψες αλλού, τα όνειρα που άφησες στη μέση. Μα πάνω απ’ όλα, μου χρωστάς το φιλί που θα σβήσει όλα τα «γιατί». Το φιλί που δεν έχει ανάγκη από εξηγήσεις, μόνο από ανάσες.
Κι αν το δώσεις, θα ξέρεις. Θα καταλάβεις ότι δεν ήταν ποτέ τυχαίο. Ότι ήμασταν πάντα κάτι παραπάνω από δυο κορμιά που έτυχε να συναντηθούν. Θα καταλάβεις ότι ο Αύγουστος ζητά λύτρωση. Και η λύτρωση δεν έρχεται με υποσχέσεις, έρχεται με εκείνο το φιλί.
Δεν σε περιμένω για πάντα. Ο χρόνος δεν είναι απέραντος, οι μέρες περνούν. Μα αν έρθεις, αν σταθείς μπροστά μου όπως πρέπει, θα ξέρεις πως τίποτα δεν χάθηκε. Γιατί ένα φιλί αρκεί για να αναστηθεί ό,τι νόμιζες νεκρό.
Μου χρωστάς ένα φιλί… εκείνο το φιλί που ξέρει να λυτρώνει τον Αύγουστο.
