Γράφει η Νίκη Σταματοπούλου
Σαν χάος γνώριμο μοιάζει,
κάθε φορά που σου δίνω μια καινούρια ευκαιρία.
Όχι γιατί ελπίζω πως θα αλλάξεις.
Όχι γιατί δεν θυμάμαι τι πόνεσε.
Αλλά γιατί ξέρω πολύ καλά τι θα ακολουθήσει…
και το αντέχω.
Έχει κάτι παράξενα οικείο ο τρόπος που καταρρέουμε.
Μια τρέλα με πρόγραμμα.
Ένα λάθος που φωνάζει τ’ όνομά μου
κι εγώ, κάθε φορά, του ανοίγω την πόρτα με χέρια που τρέμουν.
Δεν είσαι άγνωστος πια.
Είσαι η πιο καλά κρυμμένη μου αδυναμία.
Αυτό που έμαθα να αποφεύγω,
κι όμως μέσα μου πάντα στήνω χώρο για να χωράς.
Δεν ξεχνώ τις πληγές.
Απλώς έμαθα να περπατάω πάνω τους χωρίς να σφαδάζω.
Και κάθε φορά που λες «άλλη μια φορά»,
σου απαντώ «ναι»
όχι γιατί δεν ξέρω το τέλος,
αλλά γιατί εσύ είσαι το τέλος που έχω μάθει να αγκαλιάζω.
Σαν να μην κουράστηκα ποτέ απ’ το ίδιο έργο.
Σαν να πεισμώνω να βρω άλλη εκδοχή στο ίδιο σενάριο.
Μα η κατάληξη δεν αλλάζει.
Μόνο εγώ.
Κάθε φορά λίγο πιο άδεια.
Κάθε φορά λίγο πιο ψύχραιμη.
Κάθε φορά λίγο λιγότερο δική σου.
Κι αυτό το γνώριμο χάος,
που κάποτε μ’ έκανε να νιώθω ζωντανή,
τώρα με κάνει απλώς να μετράω πόσες φορές ξέχασα να με αγαπήσω.
