Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Ήρθε στη ζωή της όπως δεν έπρεπε.
Σε εποχή ακατάλληλη, σε στιγμή απροετοίμαστη, σε ψυχή που είχε ήδη ραγίσει πολλές φορές.
Κι όμως μπήκε. Σιωπηλά, αθόρυβα, με βλέμμα που μιλούσε πριν τολμήσει να ειπωθεί οτιδήποτε.
Κι εκείνη δεν πρόλαβε να βάλει άμυνες. Δεν ήξερε πώς.
Ήταν ένας άνθρωπος γεμάτος «αντί».
Αντίθετος στις σιγουριές της.
Ανένταχτος στα πλάνα της.
Ανεξήγητος στις σκέψεις της.
Δεν ήταν ιδανικός.
Δεν ήταν εύκολος.
Μα ήταν αληθινός.
Με τις ατέλειές του. Τις όμορφες, τις αυθόρμητες, τις ενοχλητικές.
Κι αυτό, για εκείνη, ήταν αρκετό.
Γιατί δεν προσποιήθηκε στιγμή πως είναι κάτι άλλο.
Και τότε άρχισε να την κυνηγά το Άλφα.
Εκείνο το Άλφα που κάποτε το θυμόταν μόνο όταν μιλούσε για Αγάπη.. μέχρι που η ζωή της έμαθε τις υπόλοιπες λέξεις.
Άλφα από «Ανατροπή».
Από «Άγγιγμα».
Από «Άνοιξη» στη μέση ενός ατελείωτου χειμώνα.
Από «Αγαπώ» αβέβαια και ανείπωτα.
Δεν ήταν ο έρωτας που είχε φανταστεί.
Ήταν εκείνος που δεν ήξερε ότι μπορεί να υπάρξει.
Που την γκρέμιζε απαλά, χωρίς φωνή.
Που της μάθαινε να νιώθει, χωρίς να το ζητά.
Κι εκείνη;
Μια γυναίκα που μισούσε τα παραμύθια, μα βρέθηκε να τα ψιθυρίζει στον ύπνο της.
Εκείνη που δεν πίστευε σε θαύματα, κι έπιανε τον εαυτό της να χαμογελά χωρίς προφανή λόγο.
Εκείνη που ισχυριζόταν πως δεν φοβάται, ξυπνούσε με κόμπο στο στομάχι και μια αγκαλιά που έλειπε.
Εκείνη που είχε συμβιβαστεί με τα «τίποτα» γιατί τα «λίγα» δεν της έκαναν ποτέ , ένιωσε ξανά πώς είναι να θες το «όλο».
Το Άλφα δεν την άφησε ποτέ. Ήταν εκείνο το γράμμα που για χρόνια είχε πόλεμο.
Έμεινε στα γράμματα που δεν έγραψε ποτέ, μετά την Αγάπη.
Στα όνειρα που δεν παραδέχτηκε.
Στις σκέψεις που την επισκέπτονταν χωρίς προειδοποίηση.
Άλφα.
Αρχή χωρίς ημερομηνία λήξης.
Αναμονή χωρίς υπόσχεση.
Αναμνήσεις χωρίς χρονοδιάγραμμα.
Αναστεναγμοί χωρίς ήχο.
Κι όμως…
Ήταν το Άλφα που της άλλαξε την ταυτότητα.
Που χάραξε κάτι μέσα της, τόσο βαθιά, που κανείς άλλος δεν άγγιξε από καιρό, ίσως και ποτέ πριν.
Όχι επειδή έμεινε.
Αλλά γιατί, ακόμα και φεύγοντας, άφησε πίσω του όλα όσα δεν λέγονται.
Αυτό το Άλφα…
Αυτό το μικρό, καργιόλικο Άλφα.
Που έλειψε.
Που πόνεσε.
Που σημάδεψε.
Και που, τελικά, αγάπησε με έναν τρόπο που δεν χωράει λέξεις.
Κι ας παίζει ακόμα και τώρα κρυφτό μαζί του στις λέξεις.
