Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Ξέρεις ποιος είναι ο μόνος τρόπος, να μην γεράσεις ποτέ;
Να μείνεις εκείνο το «παιδί» που ονειρευόταν την ζωή. Ένα «παιδί» που δεν γνωρίζει από όρια, πρέπει, αλλά ξέρει να πληρώνει τις συνέπειες κι αναλαμβάνει την ευθύνη του.
Ένα «παιδί» που ρισκάρει να ονειρευτεί πέρα από τις γραμμές που του μαθαίνουν οι μεγάλοι ότι είναι η ζωή και το ταβάνι του.
Ένα «παιδί» που τολμάει να αφήνει το σημάδι του απ’ όπου περνά και δεν ντρέπεται να είναι ξεχωριστό και μοναδικό.
Δεν ντρέπεται και να κάνει λάθη, γιατί θα μάθει μεγαλώνοντας!
Μεγαλώνοντας, όχι γερνώντας.
Θα ρισκάρει και θα μοιάζει άτρωτο. Θα αντιδρά και θα επαναστατεί.
Θα ονειρεύεται με το κεφάλι ψηλά αλλά θα ρίχνει και το βλέμμα χαμηλά. Χωρίς αλαζονεία.
Ξέρεις η τύχη, έχει πολλούς τρόπους να εμφανιστεί. Κάποτε σου πετά το γάντι, μα πρέπει να το έχει η ψυχή σου πιο πολύ από τον εγωισμό σου για να σκύψεις να το πιάσεις.
Ένα «παιδί» που ονειρεύεται τα βράδια και σηκώνεται κάθε πρωί και παλεύει να φτιάξει τη ζωή που επιθυμεί. Δεν περιμένει να του χαριστεί. Δεν περιμένει τους άλλους να την φτιάξουν για να τη ζήσει.
Σηκώνει τα μανίκια, και χώνεται μέσα χωρίς φόβο να λερωθεί, να λασπωθεί ή να πληγωθεί.
Ένα «παιδί» που δεν φοβάται να πει “σ’αγαπώ”, “μου έλειψες”, “συγγνώμη”.
Ένα «παιδί» που κάθε διαδρομή που του ανοίγει η ζωή την βλέπει σαν μια καινούρια περιπέτεια, έτοιμο να τη ζήσει μέχρι το μεδούλι.
Κάθε επόμενη απόφαση, κάθε “δεν μπορώ”, κάθε φόβο ή αμφιβολία σου, άσε εκείνο το «παιδί» να σου πει τη γνώμη του.
Ακόμα κι αν είναι μια γνώμη παράτολμη ή λάθος για τους πολλούς και λογικούς, ακόμα κι αν είναι μια γνώμη αντισυμβατική, επαναστατική και δεν ταιριάζει στα κουτάκια που άλλοι επέλεξαν για εσένα, άκουσέ το!
Αυτό το «παιδί» είναι η ελπίδα μέσα σου που δεν άφησες να μπει σε κανένα κουτάκι. Που δεν το άφησες να ακολουθήσει καμία νόρμα.
Είναι το «παιδί» που πήρε το κουτάκι που σε έπνιγε, και το πέταξε στα σκουπίδια και σου έδειξε πως υπάρχει και μια άλλη ζωή.
Η ζωή που θα φτιάξεις κι όχι η ζωή που θα ονειρεύεσαι.
Ξεκίνα..
Καλημέρα, είπαμε;
