Γράφει η Ειρήνη Αντωνάκη
Δεν ζήτησα πολλά μετά από ότι πέρασα. Η μάχη που έδωσα ήταν τεράστια και οι φορές που έπεσα πολλές. Πάλεψα όμως γενναία και έμεινα μέσα στην αρένα χωρίς να κοιτάξω την έξοδο ούτε μια φορά.
Άντεξα περισσότερα από αυτά που μπορούσα και εσύ δεν το εκτίμησες.
Το πείσμα μου ήταν μεγαλύτερο από το φόβο που μου δημιούργησες. Οι στιγμές που ένιωθα απογοήτευση διαρκούσαν δευτερόλεπτα και ο θυμός που μου έβγαζες κατάφερνε γρήγορα να με ξυπνήσει και να μου θυμίσει ότι το τέλος θα το γράψω εγώ.
Ευτυχώς τα θέλω μου ήταν ξεκάθαρα σε σχέση με τα δικά σου και η σιγουριά μου ότι θα τα καταφέρω ήταν μεγαλύτερη από την αξιοπρέπεια σου.
Η αναμέτρηση μεταξύ μας ήταν σκληρή αλλά δεν έφυγα, έκατσα σε αυτό το άθλιο σκηνικό μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο, και τα κατάφερα. Τώρα που όλο αυτό τελείωσε μπορώ να σηκωθώ και να φύγω, αρκετά έκατσα σε μια παγωμένη αγκαλιά και σε ένα πάθος χωρίς φωτιά.
Φεύγω για να συναντήσω όλα τα πράγματα που με περιμένουν εκεί έξω. Πάω να βρω την ηρεμία και την ισορροπία που έχασα εξαιτίας σου. Η ολοκλήρωση μου είναι εκεί έξω και με περιμένει, αρκετά την άφησα σε αναμονή.
