Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Έλα, πες μου!
Πες μου τα παράπονά σου.
Πες τα μου όλα.
Βούτα τα βέλη σου στις πιο δηλητηριώδεις μνήμες και σημάδεψε κατευθείαν την καρδιά.
Δεν φοβάμαι.
Όχι, ψέμα.
Δεν ΣΕ φοβάμαι.
Δεν σε φοβάμαι γιατί εγώ, στο ψέμα σου απάνταγα με αλήθεια.
Δεν σε φοβάμαι γιατί εγώ το “σ’αγαπώ” μου δεν το σκόρπισα από δω κι από κει μέχρι να ακούσω ένα “κι εγώ”. Το είπα μόνο σε εσένα.
Δεν σε φοβάμαι γιατί μπροστά στον έρωτα στάθηκα προσοχή και υποτάχτηκα γενναία.
Δεν σε φοβάμαι γιατί στα λάθη μου δεν ζήτησα συγγνώμη, απέδειξα την συγγνώμη.
Δεν σε φοβάμαι, γιατί δεν υποκρίθηκα ποτέ.
Δεν σε φοβάμαι, γιατί μπροστά σου, με πλήρη επίγνωση σε κοίταξα κατάματα και σου είπα πως δεν θα υπάρξει κανείς που δεν θα αφήσω για εσένα.. Και το εννοούσα.
Δεν σε φοβάμαι, γιατί εγώ, δεν μετάνιωσα για τίποτα. Ούτε για μια στιγμή.
Δεν μετάνιωσα που άφησα την ψυχή μου γυμνή και την ζωή μου εκτεθειμένη μπροστά σου.
Δεν μετάνιωσα που σε εμπιστεύτηκα.
Δεν μετάνιωσα που σε πίστεψα.
Δεν μετάνιωσα που ήσουν αυτό που δεν θα μπορέσει ποτέ να καταλάβει κανείς.
Δεν μετάνιωσα που είχα όλους τους τρόπους να σε πονέσω κι επέλεξα να μην το κάνω.
Δεν μετάνιωσα! Κατάλαβες τη διαφορά μας;
Γιατί η ζωή, αξίζει για τις στιγμές που δεν φοβάσαι να πεις την αλήθεια σου, χωρίς εγωισμό, χωρίς υποκρισία, χωρίς παιχνίδια..
Γιατί ότι μετράει σε αυτή τη ζωή, είναι το “μείνε” που κραύγασες και το φύγε που έδειξες.
Γιατί σε αυτή τη ζωή, μετράς όσο οι στιγμές που δεν μετάνιωσες.
Γιατί για ότι μετάνιωσες που έζησες, απλά.. το μίκρυνες, το ευτέλισες και στο τέλος το σκότωσες.
Κι εγώ, μπορεί να φοβάμαι το σήμερα χωρίς εσένα, αλλά δεν φοβάμαι εσένα.
Γιατί μπορεί να μην υπάρχει κανείς που δεν θα άφηνα για να είμαι μαζί σου, αλλά τώρα, δεν θα άφηνα ούτε εσένα να είσαι μαζί μου.
Γιατί εγώ, δεν μετάνιωσα.-
