Γράφει η Nubes
Πάντα με ρωτούσες, γιατί επιλέγω να εκφράζω τα συναισθήματα μου με τραγούδια. Έτσι νιώθω, σου είπα, έτσι εκφράζομαι. Τραγουδιστά. Εσύ πάλι ήσουν πολύ καλός στη μνήμη. Θυμάμαι τα πάντα, μου είχες πει. Με κάθε λεπτομέρεια. Αλήθεια όμως, τι έχει σημασία στο τέλος, η μνήμη ή το συναίσθημα;
Ακολούθησε μια τρελή, ανεξέλεγκτη πορεία. Δεν προλάβαινα τις καταστάσεις που με ξεπερνούσαν. Δεν σκεφτόμουν καθαρά, δεν υπολόγιζα συνέπειες. Έτσι είναι ο έρωτας, μου είπες. Έτσι είναι ο έρωτας, είπα στον εαυτό μου! Πλήγωσα ανθρώπους που με αγαπούσαν, που ζούσαν για μένα, που ζούσαν από μένα. Εσύ όμως ήρθες στη ζωή μου και τη διέλυσες. Μ’ έστειλες μακριά, μα δε με γκρέμισες. Πήρες ό,τι ήθελες και έφυγες. Ξέφυγες σαν έρωτας φτηνός. Αλήθεια, τι ήθελες από μένα;
Για μένα τώρα πια η νύχτα δεν μυρίζει γιασεμί. Κι όταν οι αισθήσεις μου νιώσουν το άρωμα του, σφίγγεται η καρδιά μου. Η καρδιά… Ένα βράδυ στο αυτοκίνητο αυτή η καρδιά έπρεπε να διαλέξει. Δεν ήξερε τι ήθελε, δεν ήξερε τι ένιωθε, δεν τα κατάφερε… Δεν τα κατάφερα… Εσύ τα κατάφερες! Αλήθεια τι κατάφερες;
Αφού έχεις τόσο καλή μνήμη, αφού θυμάσαι τα πάντα, δεν μπορείς και να θέλεις, δεν μπορείς! Θα με βρίσκεις πάντα εκεί. Στην καρδιά, σαν το αίμα που κύλησε βαθιά σαν μαχαιριά. Μια ανάσα που κόβεται στα στήθη σου ξανά, σαν τη σκιά στην καρδιά. Κι αν δεν είναι σκιά, κοίταξε στον καθρέφτη την καρδιά σου και θα δεις. Σημάδι ανεξίτηλο, που άφησες πάνω της. Κι αν προσπαθήσεις να το βγάλεις κι αν τα καταφέρεις, μια ουλή θα σου θυμίζει πάντα αυτό που διέγραψες. Εγώ σε διέγραψα! Μου τέλειωσες, όταν με τέλειωσες! Σε τέλειωσα κι όμως… Όμως το άρωμά σου μέχρι σήμερα αγριεύει μέσα μου τα ήμερα.
Έτσι είναι μάτια μου τα εφήμερα. Κόλαση μαζί και ουρανός… Οι μεγάλοι έρωτες αυτοκαταστρέφονται από την ίδια τους την ένταση, σου έστειλα μια μέρα. Ρώτησες τι θα γίνει με εμάς. Δεν χρειάστηκε να απαντήσω. Την απάντηση την έδωσε η ζωή! Τελικά έπρεπε κάποιος πρώτος να μας σταματήσει! Από φόβο χάσαμε σου είπα… Αλήθεια χάσαμε ή κερδίσαμε;
Έχω τελειώσει μαζί σου, μου είπες, μην έρθεις ξανά! Δεν θα ξαναέρθω, όχι γιατί το είπες. Εξάλλου ποτέ δεν άκουγα κανέναν. Ό,τι ήθελα το έπαιρνα κι αν δεν το έπαιρνα πάλευα μέχρι τέλους! Απλά δεν έχω κάτι για να παλέψω. Αυτό που ερωτεύτηκα δεν ήταν ότι νόμιζα…
Να θυμάσαι, όμως, όταν περάσουνε τα χρόνια απ’ τον σκορπιό και δεν θα έχεις άλλο για να με μισήσεις, στείλε μου τότε μόνο ένα ευχαριστώ, που δεν σε σκότωσα και σ’ άφησα να ζήσεις.
