Γράφει η P.X
« -Όταν μεγαλώσω», έλεγε «θέλω να γίνω σαν τον μπαμπά μου». Δυστυχώς δεν τον πρόλαβε, όσο θα ήθελε η παιδική ψυχή του να τον μάθει. Συνήθιζε να ζει με την έλλειψη, με ένα κενό. Κι ας είχε άλλα τρία αδέρφια που τον περνούσαν μια δεκαετία και βάλε. Πάντα το γιατί τον έτρωγε. Ήταν μικρός τότε, δεν μπορούσε να καταλάβει. Ρητορικές ερωτήσεις έμοιαζαν για την μάνα οι απορίες του γιού της. Πόσο περήφανος θα ήταν ο πατέρας του, αν ζούσε όλα αυτά τα χρόνια και έφευγε στα βαθιά γεράματα.
Κρίμα που δεν θυμόταν τίποτα, σχεδόν. Μόνο αμυδρά σαν όνειρο, έναν ψηλό άντρα, μελαχρινό και όμορφο. Να τον παίρνει αγκαλιά, όταν εκείνος έτρεχε παραπονεμένος κοντά του.
Κάποιες αλήθειες που πονάνε, γιατί η λέξη ‘δεδομένος’ κρύβει τόσο ψέμα μέσα της. Ότι υπάρχει για σένα, για μένα ίσως έχει γίνει στάχτη εδώ και χρόνια. Πόσο εγωιστές είμαστε εμείς οι άνθρωποι που δεν μπορούμε να καταλάβουμε μια τόσο μεγάλη αλήθεια; Ίσως άμα ξέραμε από πάντα, αν αυτή η πρόταση ήταν από την αρχή παγιωμένη μέσα μας, ίσως τότε η συμπεριφορά μας να ήταν αλλιώτικη. Φορτισμένη με θετικό πρόσημο σε κάθε κίνηση μας, να ήταν ιδανική.
Αλλά όχι, οι άνθρωποι είναι φτιαγμένοι να καταλαβαίνουν και να εκτιμούν, όταν είναι αργά. Με μερικές εξαιρέσεις. Καλά που υπάρχουν κι αυτές και επέρχεται λίγο η ισορροπία. Καλά που υπάρχουν για να έχουμε κάπου να μοιάσουμε. Μια παρηγοριά για να πιαστούμε, μια λέξη να θυμόμαστε όταν ξεσπάσει η καταιγίδα και έρχονται δύσκολες ώρες.
Ξεκίνησα να ξετυλίγω τις σκέψεις μου, λίγο διαφορετικά αυτήν την φορά. Με μια ιστορία που στις λεπτομέρειές της, κρύβονται μεγάλες αλήθειες. Κι όλα αυτά γιατί, θα με ρωτήσετε. Γιατί, είχα την ανάγκη να φωνάξω και να ακουστώ δυνατά, πως τίποτα δεν είναι δεδομένο. Αν έχεις να κάνεις κάτι σήμερα, κάνε το. Μην αφήνεσαι. Οι εκκρεμότητες είναι ένα δημιούργημα που βολεύει τους δειλούς. Και δυστυχώς οι ευκαιρίες δεν παρουσιάζονται κάθε μέρα. Μην αφήνεις τα σ’ αγαπώ να χάνονται, τις συγγνώμες να σε προσπερνούν. Μην αφήνεις την ζωή να περνάει δίχως νόημα. Γιατί, κάποια στιγμή θα το μετανιώσεις είμαι σίγουρη. Εύχομαι μόνο να μην είναι αργά.
