Γράφει η Τάνια Αναγνώστου.
Το ότι μου λείπεις, δε σημαίνει πως σε θέλω ξανά στη ζωή μου. Για την ακρίβεια δε μου λείπεις εσύ, φρόντισες με τη συμπεριφορά σου να σε ξεχάσω μια ώρα αρχύτερα, αλλά μου λείπει αυτό που ήμουν εγώ όταν ήμασταν μαζί. Ανέμελη και αφελής. Αυτό ήμουν.
Κάθε σχέση που συνάπτουμε είτε είναι ερωτική είτε φιλική ή οποιουδήποτε άλλου είδους μας καθορίζει. Διαμορφώνει το χαρακτήρα μας και συμβάλλει στην εσωτερική μας ανάπλαση. Όλοι επηρεάζουμε και επηρεαζόμαστε. Είναι στη φύση μας. Δεχόμαστε επιδράσεις από τους γύρω μας.
Αυτές άλλοτε είναι καλές και άλλοτε επώδυνες, και λέω επώδυνες διότι δεν υπάρχουν “κακές” επιδράσεις. Στο χέρι μας είναι πως θα χειριστούμε καταστάσεις και ανθρώπους. Στην αρχή ματώνουμε, βλέπουμε τη ψυχή μας να ξεγυμνώνεται και να παγώνει, παρ’όλα αυτά όμως και αυτές έχουν κάτι να μας προσφέρουν. Μας κάνουν πιο δυνατούς. Προσθέτουν βέλη στη φαρέτρα μας και μας γεμίζουν εμπειρίες.
Σε σένα, λοιπόν, οφείλω ένα ευχαριστώ πάνω απ’όλα γιατί μου έδειξες το άλλο πρόσωπο που έχουν οι άνθρωποι. Με έκανες πιο σκληρή. Μου απέδειξες πως οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν από τη ζωή μας. Κάποιοι έρχονται για να μείνουν και άλλοι για να σε λεηλατήσουν. Μου έμαθες να είμαι σαν το τριαντάφυλλο. Εσύ στάθηκες η αφορμή να βγει το πρώτο μου αγκάθι, και γνωρίζεις νομίζω πολύ καλά πως ό,τι γίνεται για πρώτη φορά πονάει πολύ. Στάθηκες όμως μέσα από αυτό, αφορμή να αναγεννηθώ. Δεν έφτασα στο άλλο άκρο και δε μαύρισα την καρδιά μου εξαιτίας σου.
Ευτυχώς για μένα, δυστυχώς για σένα αντέχει. Συνεχίζει να χτυπά και μάλιστα σε ρυθμούς ακόμα πιο έντονους. Διψά για ζωή και περιπέτεια.
Όταν πέφτεις και ξανασηκώνεσαι βλέπεις τα πράγματα διαφορετικά. Ξανασυστήνεσαι με την ίδια τη ζωή και ζυγίζεις τους ανθρώπους αλλιώς.
Τώρα, πλέον, συνειδητοποίησα πως ανθρωπάκια σαν εσένα δεν έχουν θέση στη ζωή μου. Μου είναι παντελώς αδιάφορα.
Δίπλα μου περπατούν άνθρωποι που έχουν μάθει ν’αγαπούν και να νοιάζονται. Δεν κοιτάζουν μόνο τον εαυτό τους. Τα αισθήματα που έχουν είναι ανώτερα και έχουν δεν έχουν χρόνο για μικρότητες.
Σ’αφήνω, λοιπόν, στο παρελθόν..
Εκεί άλλωστε ανήκεις. Δεν έχεις θέση πια ούτε στο μυαλό ούτε στην καρδιά μου.
Αντίο!
