Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Ποτέ μου δεν κράτησα πράγματα από εκείνους που πέρασαν από τη ζωή μου.
Γι’αυτό κι εσένα σε χάραξα πάνω μου. Μήπως σε καμιά τρέλα της στιγμής μαζέψω ότι κράταγα με το ταμπελάκι “αναμνήσεις” και τα πετάξω όλα.
Κι έτσι κι έγινε δηλαδή.. μέσα σ’ έναν καβγά, μέσα σ’ ένα πείσμα, ένα delete και πολλά σκισμένα κομματάκια γύρω μου.
Κι είμαι καλά μέσα στην ηρεμία μου.
Είμαι καλά μέσα στην μοναξιά που διάλεξα.
Από την τρέλα του “μαζί”, είμαι καλά στην ησυχία του “μόνη”.
Μόνο που να, έρχονται κάτι βράδια σαν το αποψινό που θέλω να σου φωνάξω τις λέξεις που δεν σου είπα ποτέ.
Θέλω να σημαδέψω το κορμί σου και να χαράξω στην πλάτη σου το πόσο πολύ μπορεί να σε θέλω.
Το πόσο πολύ μπορεί να σε ζητάω.
Το πόσο πολύ μπορεί να σε χρειάζομαι.
Και ξέρεις, κουράστηκα.
Κουράστηκα να σε ψάχνω στον κάθε περαστικό που θα σταθεί για λίγο στη ζωή μου.
Κουράστηκα να σε ερωτεύομαι στον κάθε τυχαίο που θα αντέξει για λίγο να μείνει.
Όχι, δεν φταίει εκείνος.. ποτέ εκείνος!
Εγώ..
Εγώ που όταν αρχίζουμε να παραγνωριζόμαστε, δεν φοράω ωραία λόγια στην αλήθεια και ξεχνάω τη μάσκα μου στο σπίτι..
Εγώ που τελειώνω τις ιστορίες του εξάμηνου με μια αλήθεια τόσο καθηλωτική που κανείς ως τώρα δεν κατάφερε να μου απαντήσει.
Εγώ που δεν ντρέπομαι να ξεστομίσω λόγια εγωιστικά γεμάτα έρωτα για κάποιον άλλο.
Εγώ που φοράω πια το ταμπελάκι της αλλοπρόσαλλης, εκείνης που δεν θα καταλάβει ποτέ κανείς..
Μόνο και μόνο γιατί κανείς δεν θα μπορέσει να γίνει εσύ..
Μόνο και μόνο γιατί εγώ δεν θα ανήκω ποτέ σε κανέναν άλλο..
Μόνο και μόνο γιατί όλοι θα έχουν “κάτι” από εσένα, αλλά δεν θα μπορούν να μου κόψουν την ανάσα.
Κι έτσι συνεχίζω να ανασαίνω.
Συνεχίζω να ζω..
Με εσένα, χωρίς εμένα..
