Η Μελίνα κι ο Αλέξανδρος, είναι στα 30 τους, έχουν μεγαλώσει μαζί από παιδιά και τώρα τους χωρίζουν πολλά χιλιόμετρα, καθώς ζουν και δουλεύουν σε διαφορετικές πόλεις.
Πάντα φίλοι, πάντα άνετοι στην επικοινωνία μεταξύ τους, κρατάνε την επαφή τους μέσω… mail. Έχουν κι οι δυο τις δουλειές τους, τους φίλους τους, τις σχέσεις τους, όμως έχουν κι ο ένας τον άλλο… Κι εμάς, να παρακολουθούμε τα mails τους! You’ve got mail λοιπόν!
Από: Alexandros Karipidis <alexander.karipidis9@gmail.com>
Ημερομηνία: 2017-09-24 11:48 GMT+03:00
Θέμα: Re: Put the blame on the movie
Προς: Melina Alexiou <alexiou.mellina@gmail.com>
Ρε Μελίνα, μιλάς σαν να μην τα έχουμε συζητήσει αυτά.
Μιλάς για το «κανονικό μας». Ποιό είναι το «μας»; Ποιοί είμαστε οι «εμείς»; Όλοι οι κυνικοί και αναίσθητοι και που τα βλέπουμε όλα πρακτικά και ρεαλιστικά; Εγώ μιλάω για χρόνο, όχι για διάθεση. Εννοείται ότι θέλω κάτι στη ζωή μου. Αλλά κάτι σωστό και έτοιμο. Κάτι που να κουμπώσει από την αρχή. Και ξέρεις, όχι τίποτα τρελά πράγματα. Απλά αυτά που κάποτε ήταν δεδομένα αλλά τώρα έχουν γίνει ζητούμενα.
Κάποτε, όταν είμασταν πιο μικροί, γνωρίζαμε έναν άνθρωπο και βουτούσαμε στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα. Δεν εξετάζαμε ούτε θέλω, ούτε απαιτήσεις, ούτε προϋποθέσεις. Και για εκείνη την ηλικία, καλά κάναμε! Έπρεπε να το ζήσουμε έτσι, αγνό, αθώο και αυθόρμητο. Αυτή η εποχή όμως πέρασε ανεπιστρεπτί. Και όχι, μη μου πεις πάλι ότι ο κόσμος ανήκει στους τρελούς και στους ερωτευμένους. Κάποτε δε χρειαζόσουν τίποτα για να «χαθείς» σε έναν άνθρωπο. Πλέον για να το κάνεις θέλεις μια βάση.
Και θα σου πω την πιο απλή. ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ. Να ξέρεις ότι ο άλλος ακόμα και αν δε σε καταλαβαίνει, έχει την προδιάθεση να το κάνει. Ακόμα και αν αυτό που εσένα σου τη δίνει στα νεύρα είναι σημαντικό. Έβλεπα μια ταινία προχτές και ένα ζευγάρι συζητούσε για το τί γεύση έχει ένα μήλο. Η ατάκα του άντρα συνοψίζει όλα τα παραπάνω: «Θέλω να ξέρω τί γεύση έχει το μήλο για σένα».
Οι σχέσεις και προσπάθεια θέλουν και συμβιβασμούς θέλουν και υποχωρήσεις και κάθε μέρα να τον κερδίζεις τον άλλον. Για να τα κάνεις όλα αυτά όμως πρέπει να σε εμπνέει το έτερον ήμισυ.
Για να ξαναγυρίσω στο θέμα λοιπόν, ναι, θέλω κάτι στη ζωή μου, αλλά να αξίζει! Και αν αξίζω κι εγώ για αυτήν, όλα θα πάνε καλά. Το λίγο το δικό μου είναι πολύ για κάποιον άλλο και το ανάποδο. Πόσες σχέσεις δεν καταστράφηκαν όχι επειδή δεν υπήρχε αγάπη αλλά επειδή τα θέλω και οι ανάγκες του ενός δε συμβάδιζαν με του άλλου; Γιατί πολλές φορές δεν εξετάζουμε το τί αξίζουμε εμείς αλλά το τί θέλουμε.
Δηλαδή, κάτσε ρε φίλε.. Εγώ μπορεί να θέλω μια δίμετρη με τέλειες αναλογίες, νοικοκυρά και με ταλέντο στο σιδέρωμα, αλλά εγώ τί προσφέρω; Τη βαρβατίλα και την τεστοστερόνη; ΓΥΝΑΙΚΑ! ΠΑΝΤΟΥΦΛΕΣ!!! Κάτι πρέπει να κάνω κι εγώ να να κρατήσω τη γυναίκα της ζωής μου (sic). Και ξέρεις… Όταν όλα πάνε καλά, κανένας δεν κάθεται να εξετάσει τί ακριβώς κάνει σωστά για να συνεχίσει να το κάνει. Όταν όμως αρχίσει και στραβώνει η κατάσταση, κανένας πάλι δεν κάθεται να εξετάσει τί μπορεί να έκανε λάθος. Είναι εύκολο να δείχνουμε με το δάχτυλο αντί να κοιτάμε την καμπούρα μας και μετά να γκρινιάζουμε για το πόσο άσχημα μας φέρθηκε η ζωή. Μπου-χου-χου! Cry me a river!
Δεν είμαστε αυτό που λέμε. Είμαστε αυτό που κάνουμε.
Και για να σου γυρίσω την ερώτηση.. Μελίνα, εσύ γιατί είσαι μόνη σου…; (Ας κάνω κι εγώ ότι δεν καταλαβαίνω για λίγο!)
Υ.Γ Σε πληροφορώ ότι πήρα κάδο για τα άπλυτα!!!!
