LOVE

Γράφει η Άντζελα Καμπέρου. Κάθομαι και χαζεύω τα αστέρια, στην εξοχή φαίνονται τόσα πολλά συγκριτικά με την Αθήνα! Άλλα μικρά ,άλλα μεγάλα, άλλα πιο αδύναμα, άλλα πιο φωτεινά. Το καθένα…

Γράφει η Κλεψύδρα. Είναι ενας σκύλος στο απέναντι δύστυχο, μίζερο μπαλκόνι. Όλο το απόγευμα το παράθυρο ήταν ανοιχτό και χάζευε το δρόμο, γινόναν ένα με τους φυτεμένους εν εκλογική περίοδο…

Γράφει η Δήμητρα Αποστολοπούλου. Εξημερώνω την γύμνια μου. Περιφέρομαι στο δωμάτιο δίχως κάτι να καλύπτει το σώμα μου. Είμαι μόνη μου και νιώθω ελεύθερη από ντροπές. Και όμως, όταν κάθομαι…

Γράφει η Δήμητρα Αποστολοπούλου. “Οι άνθρωποι με απογοητεύουν καθημερινά”, λέω και ξαναλέω από μέσα μου και ασυναίσθητα τρέχουν δάκρυα από το δεξί μου μάτι. Το αριστερό σαν να έχει μπουκώσει.…

Γράφει η “Κλεψύδρα” Τρία λεωφορεία και ένας δρόμος. Ξημέρωσε. Έχει πέσει το βιβλίο με τα διηγήματα του Τσέχοφ εδώ και μέρες κι όπως ξαπλώνω τον κοιτώ στα ματιά. Η κυρία…

Γράφει η Φλώρα Σπανού. Όσο και να το θέλαμε δεν θα ήμασταν ποτέ μαζί εμείς  οι δύο. Θα ήταν τόσα πολλά εκείνα που θα  μας χώριζαν, που δυστυχώς όσο κι…

Γράφει η Blonde Komando. Πάντα μου έλεγες ότι η πραγματικότητα είναι πιο σκληρή από αυτό που είχα στο μυαλό μου. Πάντα με προσγείωνες απότομα και ωμά, όταν άνοιγα τα φτερά…

Γράφει η Κρυσταλλένια Γαβριηλίδου. Ήθελες ή όχι να με αδειάσεις και το πέτυχες.. Ένα “δεν ξέρω”, σε εσωσε! ‘Ενα “δεν ξέρω”, με επνιξε. Με κοιτάς που σε κοιτάω; Σε κοιτάω…

Γράφει η Αμάντα Παναγιώτου. Κοιτα να δεις μάτια μου, κοιτα να μάθεις πως ζει και πως συμπεριφέρεται ο κόσμος.. Βγες από το καβούκι σου και ριξε και κανένα χαμόγελο στον…

Κάθε φορά που βρισκόταν μπροστά μου ένα ποτήρι νερό που δεν ήταν ούτε γεμάτο, μα ούτε κι άδειο, σκέφτόμουν πως θα το χαρακτήριζα. Μισογεμάτο η μισοάδειο; Κατέληξα σε δυο πράγματα.…