CLASSICS

Γράφει η Βίλλυ Ζ. Περί λάθους Από παιδί στα μεγαλύτερα λάθη κοιτούσες πώς θα τη γλιτώσεις. Μοναχοπαίδι η αφεντιά σου δεν είχε ποτέ κανένα σύμμαχο όταν γινόταν η ζημιά. Αρνούσουν…

Γράφει η Αριάδνη. “Γιατί έτσι”. Εξαιρετική απάντηση. Απελευθερωτική. Την ανακάλυψες όταν ήταν αδύνατο να χωρέσει στο μυαλό σου μια επώδυνη προδοσία. Ήταν πάρα πολύ όλο αυτό που είχε γίνει, για…

Γράφει η Δέσποινα Χατζάκη. Ποιος είναι αυτός που δε στέκει ανήμπορος μπροστά στον ανίκητο θάνατο; Ποιος είναι αυτός που δε δειλιάζει όταν συνειδητοποιεί πως η ανθρώπινη ζωή είναι απλά περαστική…

Γράφει η Ελένη Σάββα Το φεγγάρι να κοιτάς, μ’ακούς; Το φεγγάρι. Να κοιτάς ψηλά δηλαδή. Και μακρυά. Κάποτε αξίζει τον κόπο, πίστεψέ με. Όποια νύχτα του χρόνου κι αν είναι,…

Γράφει η Βάγια Αγγελακοπούλου Το αναγνωρίζεις μεταξύ άλλων. Παιδί με χαμηλωμένο κεφάλι, λιγομίλητο και διακριτικό. Το παιδί, που στο σχολείο δεν έμπλεκε ποτέ σε φασαρίες. Κι εκείνο το παιδί, που…

Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα Σε ένα κόσμο σαν και αυτό που ζούμε, εσύ κοίτα να ξεχωρίζεις! Κοίτα να μην αλλοιώνεις το χαρακτήρα σου και ακολουθείς τη μάζα, αλλά να κάνεις…

Γράφει η Γεώρα “Μ’ αγαπάς;”, ρωτάς. Απόψε ναι! Απόψε σε αγαπώ όσο δεν σε έχω αγαπήσει. Απόψε μπορώ να γίνω κομμάτια, να αφεθώ, να δεχτώ το λάθος. Απόψε έχω αυτή…

Γράφει η Άρτεμις Πολυκάρπου. Η αθώα ψυχή, που είχε για πατέρα έναν δολοφόνο χωρίς την αγάπη της μητέρας: «Αλήτης». Ένα παιδί, που στην παιδική του ηλικία βίωσε σεξουαλική παρενόχληση και…

Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη Αναζητώ το όνειρο για να μπορέσω να δω πιο καθαρά τα όσα συμβαίνουν γύρω μας. Καμιά φορά η πραγματικότητα παίζει ύπουλα παιχνίδια και δε μπορείς εύκολα…