Posts by author

Νένα Παπαδοπούλου

138 posts
Μαμά ενός μικρού αγοριού με πτυχίο Πολιτικού Μηχανικού σε μια κορνίζα στο σαλόνι μου. Το γράψιμο για μένα είναι τρόπος έκφρασης όπως και τα τραγούδια. Αγαπώ τις συζητήσεις με τα παιδιά, τους ειλικρινείς ανθρώπους, τα βράδια με καλούς φίλους και το ψάρεμα. Μισώ την υποκρισία, την μιζέρια, τους απότομους ήχους και την φασολάδα. Αγαπημένη στιγμή την μέρας: ο πρωινός καφές.
View Post

Αν όλα γίνονται για κάποιο λόγο, εγώ γιατί σε περιμένω ακόμα;

Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου Όλα γίνονται για κάποιο λόγο λένε. Και εγώ ψάχνω ακόμα τον λόγο που είμαι ακόμα εδώ στο ίδιο παγκάκι μόνη περιμένοντας να εμφανιστείς από την επόμενη…
View Post
Share
View Post

Αγάπη είναι η αλήθεια που δεν μπορείς και δεν θέλεις να κρύψεις.

Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου Τι είναι αγάπη τελικά; Αναρωτηθήκατε ποτέ πόσοι από όσους «σας αγαπάνε», το κάνουν όντως; Αγάπη σίγουρα δεν είναι οι λέξεις. Οι λέξεις σου δίνουν μια στιγμιαία…
View Post
Share
View Post

Εκείνον τον ένα άνθρωπο που θα μπορείς να τα πεις όλα, έχεις ανάγκη στη ζωή σου!

Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου Πόσο σπουδαίο είναι τελικά να έχεις την άνεση να μιλήσεις σε ένα άνθρωπο για όλα αυτά που νιώθεις ακριβώς έτσι όπως τα νιώθεις; Να έχεις το…
View Post
Share
View Post

Κατάφερα να σε πετάξω από μέσα μου και δεν γυρνάω πίσω.

Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου Σήμερα ξύπνησα θυμωμένη, όχι γενικά αλλά πολύ συγκεκριμένα. Ξύπνησα θυμωμένη μαζί σου. Με σένα που χθες το βράδυ τόλμησες να πλησιάσεις το κρεβάτι μου, να τρυπώσεις…
View Post
Share
View Post

Η συγγνώμη που χρωστάς, να την ζητάς με τόλμη και ειλικρίνεια.

Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου Σημαντική αρετή σε έναν άνθρωπο να είναι δίκαιος. Όσο και να αγαπάς κάποιον , πρέπει να έχεις μέσα σου τα μέτρα και τα σταθμά να κρίνεις…
View Post
Share
View Post

Κι όταν φτάσαμε στο τέλος, μου όφειλα να με σώσω..

Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου Ένας στίχος από το καινούργιο κλαψιάρικο τραγούδι του Πλούταρχο που σιγοπαίζει στο ραδιόφωνο και στο μυαλό μου, κατευθείαν εσύ. Είναι η μαγική επιτυχία μερικών στίχων να…
View Post
Share
Όταν η σκέψη, έγινε συναίσθημα