Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου
Όλα γίνονται για κάποιο λόγο λένε. Και εγώ ψάχνω ακόμα τον λόγο που είμαι ακόμα εδώ στο ίδιο παγκάκι μόνη περιμένοντας να εμφανιστείς από την επόμενη γωνία. Ψάχνω να βρω γιατί δεν μπόρεσα ποτέ να σου εκφράσω όσα ένιωθα. Δεν σε έφερα αντιμέτωπο με την δικιά μου αλήθεια.
Ξέρεις είναι πολύ διαφορετική από όσο εσύ νόμιζες. Έκρυβα πολλά είτε από φόβο είτε από εγωισμό, δεν ξέρω να σου απαντήσω με ακρίβεια. Σίγουρα πάντως εσύ δεν μπορούσες να μυρίσεις τα δάχτυλα σου για να καταλάβεις όσα δεν έλεγα. Ειδικά εσύ, που τα έβλεπες όλα σαν ανοιχτά βιβλία γιατί έτσι ήσουν και εσύ. Δεν μπορούσες να δεις πίσω από τις λέξεις, δεν μπορούσες να διαβάσεις τα βλέμματα, δεν σε ενδιέφερε αυτό που δεν φαίνεται. Τα ήθελες όλα εδώ, όλα πολύ, όλα αληθινά και όλα τώρα.
Αυτό το «πολύ» σου ήταν που με τρόμαξε. Φοβήθηκα το αν και το ίσως, όμως εσύ δεν είχες τέτοια αγάπη μου. Μόλις κατάλαβες το λίγο μου, έφυγες. Δεν πρόλαβα να σου δείξω τι κρυβόταν κάτω από την κουβέρτα. Γέμισα την ψυχή μου με «αν», όλα εκείνα τα «αν» που αν σου είχα πει ίσως ήσουν εδώ τώρα. Στο ίδιο παγκάκι που βγήκαμε το πρώτο ραντεβού, να χαζεύουμε μαζί τα φωτάκια της απέναντι οικοδομής και να μου λες πόσο λατρεύεις τα Χριστούγεννα.
Αντίθετα, όμως, εγώ είμαι εδώ μόνη με την λαχτάρα της μυρωδιάς σου, την γεύση του φιλιού σου στα χείλη μου και την ζεστασιά του κορμιού σου να νικάει το κρύο. Ζω εκεί με σένα και ας μην είσαι εκεί. Φταίω εγώ γιαυτό, το ξέρω. Βγήκε το μέσα μου και με έπνιξε. Κακό πράγμα να μην μιλάς, να μην λες τι νιώθεις και να πνίγεσαι με τα ίδια σου τα συναισθήματα.
Ότι δεν μοιράζεται γυρίζει πίσω και σε σκοτώνει.
Το πάθημα έγινε μάθημα; Μάλλον.
Αυτός είναι τελικά και ο λόγος που βρίσκομαι εδώ μόνη, άδεια, θλιμμένη με κάτι δάκρυα αθόρυβα, βουβά… Από κείνα που κανείς δεν είδε και δεν σκούπισε ποτέ.
Ίσως τα επόμενα συναισθήματα να μην μείνουν μέσα μου και να εκφραστούν εκεί που πρέπει.
Άραγε θα ξαναρθούν;
