LoveLetters, Author at LoveLetters - Page 288 of 436

Όσα είχε φοβηθεί να δώσει τα παρέδωσε απλόχερα σε εκείνον.

Γράφει η Δέσποινα Τσαγκαράκη Πόσες φορες αγαπάμε σε αυτή την ζωή; Είμαστε ικανοί να αγαπήσουμε και να αγαπήθουμε αληθινά; Υπάρχει αγάπη; Κάπως έτσι και εκείνη αναρωτιόταν πως είναι αυτή η…

Έζησα μαζί σου, πάλεψα μαζί σου και έμεινα μαζί σου..

Γράφει η Μαρία Κοψιδά Άνοιξε τα μάτια σου και κοίτα τον ήλιο πως λάμπει.. Άφησε τον να σε λούσει απο άκρη σ’ άκρη. Έπειτα άφησε με και εμένα να σ’…

Έζησα μαζί σου, πάλεψα μαζί σου και έμεινα μαζί σου..

Γράφει η Μαρία Κοψιδά Άνοιξε τα μάτια σου και κοίτα τον ήλιο πως λάμπει.. Άφησε τον να σε λούσει απο άκρη σ’ άκρη. Έπειτα άφησε με και εμένα να σ’…

Κάποτε, οφείλεις να επιλέξεις, ποιον έρωτα τολμάς να ζήσεις..

Γράφει η Αναστασία Κακαβά Ξέρετε, υπάρχουν πάντα δύο πλευρές στο ίδιο νόμισμα, δύο απόψεις στο ίδιο θέμα, δύο όψεις στην ίδια αλήθεια. Με τον ίδιο τρόπο υπάρχουν και δύο είδη…

LIFE

Κι αφού είναι αναπόφευκτο να πληγωθείς, διάλεξε κάποιον που να αξίζει τον κόπο!

Γράφει η Αφροδίτη Ιωάννου Είχες δίκιο λοιπόν. Πάντα κάποιος θα πληγωθεί, μα είναι αναπόφευκτο. Μα μπορείς να διαλέξεις το άτομο για το οποίο αξίζει να πληγωθείς. Κι αν αξίζει πραγματικά…

LOVE

Το θέλω ή η άρνησή του έχει μεγαλύτερη δύναμη τελικά;

Γράφει η Δήμητρα Γιαννοπούλου ΘΕΛΩ! Αναρωτιέμαι αν υπάρχει ισχυρότερη λέξη απ’ αυτήν και καταλήγω σε μιαν άρνηση εξίσου ισχυρή. ΔΕΝ υπάρχει. Υπάρχουν μόνο άνθρωποι που θέλουν κι άνθρωποι που δε…

Μια βόλτα ακόμα στα μέρη σου, μαμά..

Κάπου στο δρόμο κάποτε, κάπου στο δρόμο ξανά… Κεφαλλονιά, Νοέμβριος 2017 Αγαπητέ μου αναγνώστη… Μια ζωή ήμουν στους δρόμους, σαν τους νομάδες, κι ακόμα είμαι. Αυτό το ταξίδι όμως είναι…

loveletters.gr

Το μόνο που φοβόμουν, ήταν μη σε χάσω..

Γράφει ο Άγγελος Μοναχικός Μαζεύω εικόνες καθαρίζοντας τις σκέψεις μου και βρήκα μια σκονισμένη μας φωτογραφία. Την είχαμε βγάλει στον παλιό μύλο δίπλα στο ποτάμι πάνω στη γέφυρα. Είχες κόψει…

Μου χρωστάς ακόμη εκείνον το χορό.

Γράφει η Δωροθέα Σαμαρά Ένα φως αχνοφέγγει στο τελευταίο παραθύρι, εκεί ψηλά, στη σοφίτα του μυαλού. Εκεί που αγαπάει η ψυχή να κλειδώνεται τα βράδια και να χάνεται. Ανάβει ένα…

Η μνήμη μου μυρίζει γιαγιά και γλυκό κεράσι..

Γράφει η Χριστίνα Αυγερινίδου Κάθε φορά που περνάω κάτω από το σπίτι της γιαγιάς, η μνήμη με ταξιδεύει στις αγκαλιές της, τις περιποιήσεις και τις ζαχαρωτές δημιουργίες της. Πιάνω τον…

Input your search keywords and press Enter.