Γράφει η Νεφέλη
Νόμιζα κι όμως νόμιζα πως θα καταφέρω να σε ξεχάσω, αλλά δεν είναι έτσι τελικά. Γελάστηκα. Πάνε μήνες τώρα μετά τον χωρισμό μας κι ακόμη προσπαθώ να απαλλαγώ από εσένα.
Εκεί που όλα κυλούν ήρεμα και ήσυχα, ξαφνικά γίνεται μία ανατροπή μέσα μου, μια ανύποπτη στιγμή είναι αρκετή και αμέσως φουντώνει η έλλειψη της απουσίας σου. Μια βασανιστική επιθυμία με κατακλείει να θέλω να σε δω, να σε ακούσω, να σε αγγίξω.
Αρχίζει το μαρτύριο και το θηρίο που μέσα μου ξυπνά με τυραννάει χωρίς σταματημό.
Μετά θυμάμαι. Θυμάμαι την φυγή σου, την ξαφνική και απρόσμενη και θυμώνω, ενώ το μαχαίρι γυρίζει αργά- αργά μέσα στην πληγή και την ξανά ματώνει και πάλι.
Και ο πόνος της είναι τελικά αυτός που με ξυπνά και με συνεφέρνει. Αφήνω το τηλέφωνο από τα χέρια μου, κλείνω τα μάτια μου, παίρνω βαθιές ανάσες κι έπειτα με μαλώνω για την αδυναμία μου αυτή.
Η νέα μου ζωή, η νέα μου καθημερινότητα, χτίστηκαν με πολλά τείχη γύρω μου. Έχω γίνει απροσπέλαστη σε κάθε τι καινούργιο. Δεν θέλω καμία νέα πρόκληση, δεν θέλω κανέναν καινούργιο έρωτα..
Μόνο εσύ μπορείς να γκρεμίσεις αυτά τα τείχη. Το ξέρω. Μόνο εσύ θέλω να ανατρέψεις τη ζωή μου και πάλι. Αφού δεν σε έχω, δεν θέλω κανέναν άλλον δίπλα μου.
Όταν σου είχα παραδώσει την καρδιά μου το ήξερα πως το δόσιμο αυτό ήταν ολοκληρωτικό χωρίς γυρισμό.
Γιατί έτσι είναι, κάποια μονοπάτια είναι μονόδρομοι, δεν έχουν επιστροφή.
Κι εγώ ένα τέτοιο μονοπάτι διάλεξα.
Μόνη θα πορευθώ, μόνη θα συνεχίσω. Δεν σου κακιώνω, δεν σε κατηγορώ. Η επιλογή είναι δική μου.
Ή μαζί σου ή με κανέναν άλλον. Γιατί ξέρω πολύ καλά μέσα μου πως αν δεν είσαι εσύ τίποτα δεν μου είναι αρκετό.
