Γράφει η Ελένη Σ. Αράπη
Οι γυναίκες αναζητούν τον Αντρα·
το αρσενικό που θα χαρίζεται μόνο σε αυτές, θα σμιλεύει την πέτρα και θα την κάνει Εστία, θα ρέει αενάως ως πύρινος καταρράκτης·
τον γιο, τον πατέρα, τον εραστή.
Ψάχνουν Διόνυσο με ιθύ φαλλό -στα γκάζια η τεστοστερόνη-
Άδωνι με θεϊκή όψη,
δοτικό Προμηθέα και
Ορφέα ποιητή.
Κι όλα αυτά τετρακίνητα, πρωτότυπο αντίτυπο
-οπωσδήποτε μονογαμικό- πλασμένο αποκλειστικά για εκείνες.
Ξεχνούν φυσικά να κοιτάξουν στο καθρεφτάκι, μάλλον το έχουν από καιρό σπασμένο, αρνούμενες να δεχτούν οτι από χρόνια δεν είναι οι υπερθετικότερες του κόσμου.
Η Χιονάτη γέρασε πια!
Οικτίρουν λοιπόν τα σαρκοβόρα, τους λίγους, τους δήθεν, τις κάλπικες δεκάρες…
Ενώ εκείνες οι μωρές παρθένες, εκδίδονται και εκδίδουν, αναμένουν τον Έναν για να χαριστούν, να γίνουν επιτέλους Μα(ι)νάδες.
“Δεν υπάρχουν Άντρες…
Δεν υπάρχουν Άντρες…”
ουρλιάζουν τα άγαμα θύματα.
“Κράτα τον μαλάκα σου”
συμβουλή της μάνας στην κόρη
που θέλει να στείλει (διαλέξτε το που εσεις!), τον εν ανθρώποις νόμιμο συνέταιρό της.
Και ξεχνούν και ξεχνάς και ξεχνώ
– δεν μας μάθαναν ποτέ,
μην τρέφετε αυταπάτες γυναίκες- δεν είναι που πέθαναν οι Αντρες, είναι που απώλεσε η μνήμη τι θα πει Γυναίκα να είσαι.
Σαρκοβόρο να κυοφορείς,
Θεό να ανασταίνεις.
Τη σάρκα σου να ποτίζει
την ψυχή του να θρέφεις.
Ανάγκη να γίνεσαι πάνω απο θεούς, μοίρες κι εξαρτήσεις.
Παρθένα και πόρνη μαζί
Γυναίκα Ανδροπλάστρα Εσύ!
