Γράφει η Κικη Γιοβανοπούλου
Μουντός ο κόσμος. Μουντός, γεμάτος μισούς ανθρώπους, μισά χαμόγελα, μισές ευτυχίες. Γεμάτος δειλούς ανθρώπους, προσποιητά χαμόγελα, ψεύτικες ευτυχίες.
Μάθαμε όλοι να ζητάμε, να απαιτούμε, να περιμένουμε απ’ τους άλλους τα πάντα κι εμείς να δίνουμε με το σταγονόμετρο, μην τύχει και πονέσουμε, μην τύχει και πληγωθούμε, μην τύχει χαρίσουμε απλόχερα αγάπη και ξεμείνουμε. “Παίζουμε” με κλειστά χαρτιά και κρυμμένους άσσους.
Μάθαμε όλοι να κρυβόμαστε απ’ όλους κι όλα. Μάθαμε να καταπιέζουμε μέσα μας φόβους, πόνους, συναισθήματα. Μάθαμε να στραγγαλίζουμε την αλήθεια μας, με αντάλλαγμα μια αψεγάδιαστη εικόνα, μια προσεγμένη βιτρίνα.
Μάθαμε να κρατάμε τα παντζούρια ερμητικά κλειστά, μην τύχει και κανείς δει το μέσα μας και μας κρίνει. Μην τυχόν και καταλάβει πόσο εύθραυστη και ψεύτικη είναι η βιτρίνα μας και πόσο σκοτάδι υπάρχει μέσα.
Μα αν δεν ανοίξεις τα παντζούρια πώς θα μπει το φως; Αν δεν αποδεχτείς το σκοτάδι, πώς θα το διώξεις; Αν δεν ονοματίσεις τον φόβο, πώς θα τον τρέψεις σε φυγή; Αν δεν τολμήσεις να κοιτάξεις κατάματα την αλήθεια, με όλα τα λάθη και τα ψεγάδια της, πώς θα καταφέρεις να σε αγαπήσεις και να γίνεις αληθινά ευτυχισμένος;
