Γράφει η Αριάδνη.
Ο έρωτας, βάσανο ε; Ναι, αυτός χωρίς ανταπόκριση είναι βάσανο. Αυτός που είσαι ερωτευμένη μόνη σου, αφ’εαυτού σου κι ο άλλος δεν το ξέρει ή κάνει πως δεν το ξέρει γιατί δεν πολυγουστάρει. Τι, πόνεσε η αλήθεια; Κι όμως έτσι είναι. Κι όσο εσύ αρνείσαι να τη δεις, τόσο βρίσκεις δικαιολογίες και πλάθεις σενάρια και “ζηλεύεις” ακόμη και τη θηλυκιά γάτα που τον πλησιάζει γιατί θα ήθελες σαν τρελή να βρίσκεσαι στη θέση της.
Βάσανο ο έρωτας, ναι. Αυτός που έχεις μείνει σαν μόνη ηλίθια να τον ζεις ενώ του άλλου του έχει τελειώσει. Σ’αγάπησε πολύ βλέπεις. Από εκείνη την αγάπη την ξενέρωτη, την άνευρη, τη μισή. Από εκείνη την αγάπη που σε κάνει να μοιάζεις σαν το τραπεζάκι του σαλονιού, σταθερή και δεδομένη.
Βάσανο ο έρωτας, ναι; Όχι! Ο αμοιβαίος έρωτας, όχι! Όταν τον έρωτα τον “φωνάζουν” τα βλέμματα, τα αγγίγματα, τα φιλιά, οι αγκαλιές, δεν είναι βάσανο. Όταν τον βλέπεις, τον μυρίζεις, τον αισθάνεσαι, τον νιώθεις να είναι παντού συνέχεια, δεν μπορεί να είναι βάσανο. Όταν βλέπεις τον χρόνο να περνάει και, παρά τις όποιες κόντρες σας, εκείνος είναι σταθερά εκεί, παντού, τότε, ακόμη κι όταν βουλιάζεις στην απόγνωση επειδή είναι μακριά σου, μπορείς και “αναδύεσαι” γιατί κρατιέσαι από τη σκέψη ότι κι εκείνος υποφέρει από την ίδια έλλειψη. Γιατί σκέφτεσαι ότι ακόμη και σ’αυτό είστε “μαζί”.
Κι όχι, δεν βάζεις το χέρι σου στη φωτιά για κανέναν. Κι όχι, δεν είσαι χθεσινή, για να μην έχεις στο πίσω μέρος του μυαλού σου ότι μπορεί να κάνεις και λάθος. Κι όχι, δεν περιμένεις κανένα happy end. Δεν περιμένεις, ζεις! Ζεις αυτό που αναστατώνει όλες σου τις αισθήσεις. Ζεις αυτό που τρυπώνει σε κάθε σκέψη του μυαλού σου. Ζεις αυτό που αγκαλιάζει και γαληνεύει την ψυχή σου.
Γιατί τελικά στον έρωτα και την αγάπη δεν υπάρχουν “πρέπει”, δεν υπάρχει σωστό και λάθος. Ο κάθε άνθρωπος έχει τον δικό του τρόπο να τα βιώνει και να τα επικοινωνεί και το θέμα είναι αν θα μπορέσεις να τα αναγνωρίσεις και να τα αποδεχτείς.
