Γράφει η Σοφία Δημητριάδου
Υπάρχουν στιγμές που πρέπει απλώς να αδράξεις την ευκαιρία, όμως λόγω φόβου, τις περισσότερες φορές, την αφήνεις να περάσει. “Πιστεύεις” ότι θα σου δοθεί ξανά μία ευκαιρία και τότε θα την αξιοποιήσεις καλύτερα, γιατί “πιστεύεις”, ότι θα είσαι καλύτερος.
Σε καλύτερη στιγμή σου, πιο όμορφος, πιο έτοιμος να πεις την κατάλληλη ατάκα, που θα ετοίμαζες ίσως για καιρό και θα ανέσυρες την σωστή στιγμή. Δυστυχώς όμως, η στιγμή του “αυτό είναι το όνειρο” και του “αυτό ήταν όλο, τελείωσε”, είναι τόσο μα τόσο κοντά.
Τόσες πολλές χαμένες στιγμές απλά και μόνο γιατί δεν πληρούσαν, σύμφωνα με τα δικά σου στάνταρ, τις προϋποθέσεις. Πώς όμως να ξέρεις πότε θα είναι η “κατάλληλη στιγμή”; Και αν αυτή η “κατάλληλη στιγμή” δεν έρθει ποτέ;
Ο χρόνος προσφέρει στιγμές, τις οποίες, έχεις την δυνατότητα, αν θέλεις, να τις αξιοποιήσεις, όπως θεωρείς καλύτερα, ή απλά να τις αφήσεις να περάσουν. Δεν είναι πάντα άλλωστε εύκολο να προσπαθείς.
Η ανασφάλεια που κουβαλάς είναι ένα μεγάλο φορτίο και είναι πραγματικά άξιο επαίνου, οι φορές που την αψηφάς και συνεχίζεις την προσπάθεια.
Πάρα πολλές φορές, η ανασφάλεια και η σκέψη της αποτυχίας, οδηγούν στην αδρανοποίηση των διάφορων στιγμών . Φέρεσαι, σαν θεατής της ζωή , σαν να μην σε ενδιαφέρει το αποτέλεσμα που θα επακολουθήσει, κάτι που είναι ψέμα.
Η στιγμή όμως, έχει χαθεί και θα πληρώσεις την αδυναμία σου.
Καθώς σκέφτεσαι αυτές τις μη διεκδικήσεις στην ζωή σου, σταματά το κλάμα και μάλωσέ τον εαυτό σου, γιατί;
Τι δικαίωμά έχει να κλαις για κάτι που δεν προσπάθησες; Τι δικαίωμα έχει να κλαις για κάτι που δεν αγωνίστηκες; Τι δικαίωμα έχεις να κλαις για κάτι που δεν πάλεψες;
