Γράφει η Ειρήνη Αντωνάκη.
Ας μη γελιόμαστε· πολλές φορές βάλαμε τον εαυτό μας σε συνθήκες που δεν άξιζαν. Υποστήκαμε καταστάσεις οι οποίες μας γονάτισαν, παρόλα αυτά τις ανεχτήκαμε. Σκεφτήκαμε ποτέ γιατί το κάναμε αυτό; Ταλαιπωρούμε τον εαυτό μας νομίζοντας ότι είναι από ατσάλι, ότι αντέχουμε. Πόσο λάθος είμαστε!
Οι επαφές μας με ανθρώπους που δεν μας προσφέρουν τίποτα· μια σχέση που ήταν καταστροφική για εμάς και παρόλα αυτά κάτσαμε, δεν φύγαμε.
Κρατήσαμε επαφές τις οποίες θα έπρεπε να έχουμε κόψει από τη ρίζα τους. Κάθε μέρα ο εαυτός μας υπομένει τις δικές μας επιλογές, τα δικά μας λάθη.
Στο τέλος, ο μόνος χαμένος είναι αυτός.
Δεν είμαστε ασπίδα κανενός, ούτε χρωστάμε σε κάποιον ώστε να μας χρησιμοποιεί για να ξεσπάει σε εμάς. Για ότι περάσαμε και αντέξαμε, οφείλουμε ένα μπράβο που θα το πούμε εμείς οι ίδιοι στον εαυτό μας.
Θα έρθει όμως και η στιγμή που θα σταθούμε μπροστά στο καθρέφτη, θα κοιτάξουμε το είδωλό μας και θα ζητήσουμε μια ειλικρινή συγγνώμη. Μας τη χρωστάμε. Μια συγγνώμη που θα τη λέμε μέσα από την καρδιά μας.
Μια ειλικρινή συγγνώμη που θα τη νιώσουμε. Εκείνη τη στιγμή που θα το κάνουμε θα υποσχεθούμε ότι θα μας προσέχουμε περισσότερο, θα κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε για εμάς, θα κάνουμε ό,τι αντέχουμε. Θα μας φροντίζουμε.
Δεν θα ξεπερνάμε τα όριά μας αλλά θα φτάνουμε εκεί που μπορούμε. Μια ειλικρινή συγγνώμη θα σηματοδοτήσει και μια νέα αρχή με τον εαυτό μας.
Του το χρωστάμε.
