LoveLetters
  • LOVELETTERS
    • LOVE
    • HE
    • SHE
    • BYE BYE
    • CLASSICS
    • LIFE
  • #justastoryteller
  • MORE
    • WANDERLUSTER
    • GOOD VIBES ONLY
    • SOCIAL TALK
    • CULTURE
  • LOVESTARS
  • WRITERS
  • WEB RADIO
Subscribe
LoveLetters LoveLetters

Όταν η σκέψη, έγινε συναίσθημα

194K
30K
0
LoveLetters
  • LOVELETTERS
    • LOVE
    • HE
    • SHE
    • BYE BYE
    • CLASSICS
    • LIFE
  • #justastoryteller
  • MORE
    • WANDERLUSTER
    • GOOD VIBES ONLY
    • SOCIAL TALK
    • CULTURE
  • LOVESTARS
  • WRITERS
  • WEB RADIO
  • CLASSICS
  • LIFE
  • LOVE

Όλα έγιναν για να περπατήσουμε μαζί σ’αυτό το δρόμο.

  • July 14, 2020
  • Λίνα Παυλοπούλου
Total
0
Shares
0
0
0

Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου

Σε κοιτάζω και δεν μπορώ να πάρω τα μάτια μου από πάνω σου. Είναι σα να σε κοίταξα μόλις τώρα κι όμως έχει περάσει ώρα, δε ξέρω πόση, τον έχασα το χρόνο. Έμεινε το βλέμμα μου εκεί, στο δικό σου βαθύ μπλε του ουρανού. Σε κοιτώ και χαμογελώ. Σε σκέφτομαι και χαμογελώ. Σε αισθάνομαι παντού. Μέσα μου, γύρω μου, πλάι μου.

Ο κόσμος γκρεμίζεται καθημερινά γύρω μας, αναλώνεται σε μια συνήθεια που αποκαλεί ζωή κι εγώ είναι σα να τον κοιτώ από ψηλά έχοντας την αίσθηση ότι δεν ανήκω σ’ αυτόν τον κόσμο που ζει με παραισθήσεις και ψευδαισθήσεις.

Νιώθω να είμαι αποκομμένη από αυτόν τον τόσο κοσμικό περίγυρο, μοιάζω συχνά απόκοσμη και απόμακρη μα συνάμα τόσο γήινη, προσιτή και οικεία στα δικά σου μάτια. Δεν είσαι εσύ που ήρθες και έκανες τον κόσμο μου αλλιώτικο και ομορφότερο.

Ετσι ήταν πλασμένος πριν σε γνωρίσω. Εσύ ήρθες στο δρόμο μου γιατί ήθελα να μοιραστώ αυτόν τον κόσμο που δημιούργησα μέσα μου, με έναν άλλο άνθρωπο που ζούσε κι εκείνος στην ίδια απόκοσμη και συνάμα γήινη πραγματικότητα.

Ηταν η ώρα να συναντηθούμε. Η σωστή ώρα! Απλά τα βλέμματά μας διασταυρώθηκαν μέσα στο πλήθος και έμειναν εκεί να αισθάνονται μέσα από την καρδιά, να κοιτάνε κατευθείαν στη ψυχή.

Σε είδα και ένιωσα κάτι εντελώς καρδιακό! Δεν ήταν το ψηλό παράστημά σου, δεν ήταν αυτή η σιγουριά που μου ενέπνευσες με το που σε είδα, δεν ήταν ο τρόπος που βάδισες μέχρι να φτάσεις σε μένα.
Ήταν αυτό ακριβώς που ένιωσες κι εσύ, ήταν αυτή η αυθόρμητη αμοιβαία ερώτηση που ξεπήδησε από μέσα σου και από μέσα μου  «Πού ήσουν τόσο καιρό;»

Ηταν η ώρα να συναντηθούμε. Ναι, μου αρέσουν οι ρομαντικές αισθηματικές ταινίες, μου αρέσουν και οι ιστορίες που μοιάζουν με παραμύθια! Ναι, το παραδέχομαι.

Ομως όλα αυτά είναι συνήθως ωραία πυροτεχνήματα που σκάνε κάνοντας κρότο, γεμίζουν τον ουρανό λαμπερά χρώματα, αλλά μετά χάνονται, όπως χάνεται το πάθος που δεν μεταμορφώνεται σε βάθος, όπως χάνεται ο έρωτας που δεν γίνεται γέφυρα να πάει στην αγάπη και έτσι μετά πάλι σκοτάδι πλανιέται.

Εσύ δεν είσαι ένα πυροτέχνημα… δεν έκανες εκκωφαντικό θόρυβο μέσα στην ησυχία μου. Εσύ δεν είσαι το βότσαλο που έπεσε στην ήρεμη λίμνη μου και ταρακούνησε τα ασάλευτα νερά της. Εσύ ήρθες για να μείνεις μαζί μου!

Ηρθες για να μοιραστείς μαζί μου! Ηρθες για τα καλά! Ηρθες για να μεταβούμε παρέα! Από το εγώ, στο εμείς! Με πήρες απ’ το χέρι, με κοίταξες βαθιά μέσα στα μάτια και χωρίς να πεις ούτε μια λέξη, μου τα είπες όλα! Δε χρειάστηκε κάτι περισσότερο, μόνο μια αγκαλιά.

Ανοιξες τα χέρια σου και τύλιξα τα δικά μου γύρω από το κορμί σου σε μια αγκαλιά που δεν υπάρχουν λόγια να την περιγράψεις.

Το ήξερα ότι θα ερχόσουν. Το πίστευα, ήμουν σίγουρη. Ημουν σίγουρη ότι θα σε αναγνώριζα και θα με αναγνώριζες μέσα στο πλήθος. Είναι σα να σου έχουν δώσει να φτιάξεις ένα παζλ με χίλια κομμάτια και δεν ξέρεις από πού να ξεκινήσεις, αλλά ξέρεις όμως ότι αυτό το παζλ θα το φτιάξεις σίγουρα.
Κι έτσι ξεκινάς και παίρνεις δυό τυχαία κομμάτια, και κοίτα! Αυτά τα δύο ενώνονται, συνδέονται, κολλάνε, ταιριάζουν.

Τόσο απλά, χωρίς πολλά, πολλά, χωρίς βιασύνη, χωρίς μεγάλα λόγια, χωρίς πάθη, χωρίς ίντριγκες, χωρίς κοσμικές φιοριτούρες και πυροτεχνήματα.
Δυο χέρια ενωμένα, που περπατάνε τον ίδιο δρόμο, μαζί, πλάι πλάι, με τα πόδια σταθερά στη γη και το βλέμμα καρφωμένο στον ουρανό.

Δυο άνθρωποι πλασμένοι από την ίδια στόφα, από τα ίδια υλικά που μοιάζουν τόσο και διαφέρουν άλλο τόσο, που συμπληρώνουν ο ένας τον άλλο στα κενά τους.

Απλά, ήρεμα, με έναν έρωτα αλλιώτικο, μεστό, που κάνει όλα τα κύτταρα να πάλλονται σε άλλη δόνηση πολύ ανώτερη από τα συνηθισμένα, από τα εγκόσμια, τα γήϊνα, τα εντελώς σαρκικά και μόνο συναισθηματικά. Τα λόγια φτωχά να περιγράψουν την αίσθηση, μικρές οι λέξεις για να σε κάνουν να νιώσεις το άρωμα αυτής της ένωσης.

Τι άλλο να ζητήσεις; Μόνο να ευγνωμονείς και να συνεχίσεις παρέα πια να προχωράς στην οδό, στην αλήθεια, στη ζωή που έδειξε Εκείνος! Εκεί που δεν υπάρχει επιστροφή, εκεί που δεν υπάρχει χτες, εκεί που η μοναδική στιγμή που έχεις, είναι το τώρα!

Τελικά άξιζε ο κόπος, η αναμονή, οι δυσκολίες, οι δοκιμασίες, όλα! Χρειάστηκε να αδειάσω όλον τον παλιό μου εαυτό για να σε συναντήσω. Χρειάστηκε να κάνεις κι εσύ ακριβώς το ίδιο. Όλα έγιναν την σωστή ώρα!Τώρα το κατάλαβα!

‘Ολα τελικά ήταν δρόμος που με έφεραν στη δική σου αγκαλιά!

Views: 584
Total
0
Shares
Share 0
Tweet 0
Pin it 0
Σχετικά Άρθρα
  • Λίνα Παυλοπούλου
Λίνα Παυλοπούλου

Η γραφή είναι ένας μοναδικός τρόπος έκφρασης και ζωής. Κάτι σαν οξυγόνο. Όλα εκεί βρίσκονται σε κίνηση. Στην ησυχία που νεκρώνει τις εξωτερικές αισθήσεις και εγείρει τις εσωτερικές κινήσεις. Ένας άχρονος τόπος να κατοικείς, να αναπνέεις, να συναντάς και να συναντιέσαι.

Previous Article
  • CLASSICS
  • LIFE
  • LOVE

Ο θυμός που δεν εκφράζεις, γίνεται πληγή.

  • July 14, 2020
  • LoveLetters
View Post
Next Article
  • LOVE

Εσύ, που με δίδαξες πώς είναι να αγαπώ!

  • July 14, 2020
  • Γιώργος Γαλάνης
View Post
ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΟΥ ΑΡΕΣΟΥΝ
Lovenmore, loveletters, ερωτας, σχεσεις, ψυχολογια
View Post
  • Featured
  • LOVE

Δίπλα σου δε χρειάζεται να προσποιούμαι τίποτα.

  • Μαρία Αρφαρά
  • November 16, 2026
View Post
  • Featured
  • LOVE

Πρόσεξε τη στιγμή που θα πάψει να θέλει να είναι διαχειρίσιμη.

  • Ζωή Αρχοντάκη
  • November 15, 2026
View Post
  • Featured
  • LOVE

Μην κάνεις την αδυναμία της σε εσένα, δύναμή σου.

  • Ιωάννα Ανδριανού
  • November 15, 2026
View Post
  • LIFE
  • Writing Lab

Τα αυτονόητα είναι μια υπέροχη παρεξήγηση

  • Μαρία Αλεξίου
  • November 15, 2026
View Post
  • Featured
  • LIFE

Εκεί που κανείς δεν με χρειάζεται.

  • Ro.
  • November 15, 2026
View Post
  • LOVE
  • Writing Lab

Δεν ερωτεύτηκες έναν άντρα για να αναλάβεις την ανατροφή του

  • Καίτη Αγγελιδάκη
  • November 15, 2026
View Post
  • LOVE

Οι όροι είναι για τα συμβόλαια, όχι για τις ανθρώπινες σχέσεις.

  • Θώμη Μπαλτσαβιά
  • November 15, 2026
View Post
  • LIFE

Οι μικρές χαρές της καθημερινότητας.

  • Σοφία Σοφιανίδου
  • November 15, 2026

Leave a Reply Cancel reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

ΜΟΛΙΣ ΑΝΕΒΗΚΑΝ

  • Δίπλα σου δε χρειάζεται να προσποιούμαι τίποτα.
  • Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2026: Δεν είναι όλες οι δυσκολίες σημάδι ότι βρίσκεσαι σε λάθος δρόμο.
  • Πρόσεξε τη στιγμή που θα πάψει να θέλει να είναι διαχειρίσιμη.
  • Μην κάνεις την αδυναμία της σε εσένα, δύναμή σου.
  • Τα αυτονόητα είναι μια υπέροχη παρεξήγηση

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΣΧΟΛΙΑ

No comments to show.

Subscribe

Εσύ μας δίνεις το email σου κι εμείς σου στέλνουμε τα νέα μας

LoveLetters
  • #justastoryteller
  • LoveStars
  • Writers
  • Web Radio
Όταν η σκέψη, έγινε συναίσθημα

Input your search keywords and press Enter.

Close