Γράφει η Έφη Παναγοπούλου
Πήγαινε λίγο πιο εκεί, πατάς τα όνειρά μου!
Κι αν σε άφησα να μπεις, να ρίξεις μια ματιά κλεφτή, σε ό,τι ποθεί η καρδιά μου, κι αν σου επέτρεψα για λίγο να δεις τα χρώματα του μυαλού μου, κι αν σου έδωσα χώρο στην ψυχή μου και μια μικρή γωνίτσα στην άκρη του μυαλού μου, κι αν όλα αυτά τα έκανα με αγάπη και θάρρος περίσσιο, βλέπεις, δεν ήξερα!
Δεν ήξερα ότι θα προσπαθήσεις να κλέψεις τα όνειρά μου για να τα σβήσεις.
Δεν ήξερα ότι θα προσπαθήσεις να με κάνεις να μην ονειροβατώ, αλλά να έχω τα πόδια μου μόνο πάνω στη γη!
Τα δικά μου πόδια φορούσαν παπούτσια που μπορούσαν να πετάξουν και να ελευθερώσουν τα θέλω μου!
Να τα βγάλουν από το κλουβί που τα κλείνει η λογική..
Να απομακρύνουν τα πρέπει και να τα αφήνουν πίσω, χωρίς καν να τους πουν αντίο!
Και τώρα που το σκέφτομαι, δεν είναι ότι ήμουν παρορμητική.. ούτε ότι δεν χρησιμοποιούσα τη λογική!
Είναι που έχω όνειρα, που θέλω να γελάω κι ας μην πραγματοποιηθούν ποτέ!
Είναι που έχω φανταστεί έναν άλλο κόσμο και τον έχω σεργιανίσει τόσο, που σίγουρα κάποτε θα διασταυρωθούν τα μονοπάτια μας!
Το κάνω εικόνα ήδη..
Έναν κόσμο με χαμόγελα, με αγάπη, φίλους πολλούς και ακόμα πιο πολλές αγκαλιές!
Γι’αυτό σου λέω, άσε με εμένα εδώ, να ονειρεύομαι!
Μόνο κάνε μου μια χάρη, πήγαινε πιο εκεί!
Δεν επιτρέπω σε κανέναν πια να πατάει τα όνειρά μου!
