Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου
“Σ’αγαπώ!”! Δυο λέξεις που κρύβουν τόσα μέσα τους! Δυο λέξεις που πολλές φορές ξεστομίζουμε ελαφρά τη καρδία. Δυο λέξεις που μπορεί να μας πουν και να μας στείλουν ταξίδι στα σύννεφα. Δυο λέξεις που κάποιες φορές, μπορεί να είναι απλά λόγια του αέρα.
Το “σ’αγαπώ” πρέπει να το λες με πόνο στα χείλη. Πρέπει να πονάνε τα μέσα σου όταν το ξεστομίζεις. Κι αν το λες, πρέπει να νιώθεις πως ακόμη κι αυτές οι δυο λέξεις, δεν είναι αρκετές να εκφράσουν αυτά που νιώθεις.
Το “σ’ αγαπώ”, είναι δώρο που σαν το χαρίσεις, πρέπει να μην μπορείς να το πάρεις πίσω. Ποτέ. Ότι κι αν γίνει.
Αλλάζουν οι άνθρωποι. Αλλάζουν τα θέλω και τα μπορώ τους. Τους αλλάζουν οι καταστάσεις και τα χρόνια που περνάνε. Τα “σ’αγαπώ”, τα αληθινά “σ’αγαπώ” όμως, δεν αλλάζουν. Δεν γίνεται να αλλάζουν. Δεν γίνεται, γιατί όταν τα χαρίζεις, δίνεις μαζί κι ένα κομμάτι σου κι αυτό το κενό που μένει, είναι η θέση που κρατάς γι’ αυτόν τον άνθρωπο μέσα σου. Για πάντα. Ένα κενό, που ανήκει μόνο σ’ εκείνον.
Δεν παίρνονται πίσω τα “σ’αγαπώ”. Ακόμη κι αν αυτός που αγάπησες, φύγει από δίπλα σου, από μέσα σου δεν θα φύγει ποτέ. Ακόμη κι αν φτάσεις στο σημείο να μην θέλεις να τον ξαναδείς, η θέση του μέσα σου παραμένει ισοβίως ρεζερβέ στο όνομά του. Ακόμα κι αν δεν άξιζε το “σ’αγαπώ” σου, το κομμάτι της καρδιάς σου που του χάρισες, θα το κρατάει για πάντα.
Θα το νιώσεις όταν μάθεις ότι δεν είναι καλά. Ότι κάτι κακό του συνέβη. Ότι ίσως σε χρειάζεται. Θα το νιώσεις όταν αρχίσεις να αμφιταλαντεύεσαι, για το αν πρέπει να του απλώσεις το χέρι να τον βοηθήσεις. Θα το νιώσεις…
Το “σ’αγαπώ” χαρίζεται χωρίς κάρτα επιστροφής κι αν το δώσεις, φρόντισε να το νιώθεις, γιατί ακόμη κι αν ο άλλος τελικά δεν το άξιζε, εσύ που του το χάρισες θα πρέπει να μπορείς να το τιμάς. Δεν επιστρέφεται το “σ’αγαπώ” αν είναι αληθινό. Δεν επιστρέφεται και δεν πεθαίνει. Υπάρχει, ακόμη κι αν ο άλλος δεν είναι πια εδώ. Γιατί η αγάπη δεν έχει προαπαιτούμενο την παρουσία.
Να τα τιμάς τα “σ’αγαπώ” που ξεστομίζεις κι όταν στα χαρίζουν, να ξέρεις να τα σέβεσαι.
