Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης.
Δεν είναι παιχνίδι ο έρωτας να τον ξεκινάς και να τον σταματάς όποτε θελήσεις.
Δεν είναι τζόγος, δεν είναι παιδική χαρά.
Είναι μια διαδρομή χωρίς επιστροφή άπαξ και τρακάρεις μαζί του.
Είναι ένας μονόδρομος που στο τέλος του, ή πετάς ή γκρεμοτσακίζεσαι.
Όμως το σίγουρο είναι πως δεν έχεις επιστροφή.
Δεν έχει παράδρομους για να την κάνεις και να φύγεις για να ξαναμπείς μετά από λίγο.
Δεν έχει ημίχρονο, δεν έχει time out.
Ή είσαι εκεί ή δεν είσαι πουθενά.
Ή αφήνεσαι και το ζεις ή κοροϊδεύεις και την πάρτη σου και όλους τους άλλους.
Ή δίνεσαι ή πάρε δρόμο.
Χωρίς επιστροφή.
Δεν έχει φευγιό ο έρωτας.
Δεν σηκώνει περαστικούς και επισκέπτες.
Δεν είναι εύκολη υπόθεση αλλά τίποτα που να αξίζει δεν είναι εύκολο, έτσι δεν είναι;
Το μόνο που μετράει, η μόνη προϋπόθεση, το μόνο απαιτούμενο, είναι να είσαι παρόν.
Σε κάθε στιγμή. Σε κάθε καταιγίδα. Σε κάθε αναποδιά.
Να είσαι εκεί, στο παρόν και να κρατιέσαι.
Να είσαι εκεί, στο παρόν και να μένεις.
Να έχεις χίλιες και μία επιλογές και να μην τις σκέφτεσαι καν, γιατί εσένα, σου αρκεί μόνο το εδώ και το τώρα με τον άνθρωπό σου.
Όχι, δεν δέχεται περαστικούς και τσαρλατάνους ο έρωτας.
Υπάρχει μόνο για τους παρώντες.
Κι όλα τα άλλα.. είναι για να φτιάχνουμε ιστορίες.
