Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Έλα να πλέξουμε τα δάχτυλά μας σ’έναν κόμπο που να μην λυθεί απόψε.
Ξέμαθα να μοιράζομαι το κρεβάτι μου.
Ξέμαθα να αποκοιμιέμαι σε μιαν αγκαλιά.
Ξέμαθα να ξυπνώ το πρωί και να χαμογελώ με τον άνθρωπο που κοιμάται στο διπλανό μου μαξιλάρι.
Είναι απλός ο έρωτας μωρό μου τελικά.
Είναι εκείνο το άγγιγμα μέσα στην νύχτα, που με τον καιρό γίνεται οικείο, και ξέρεις ακόμα και τη στιγμή που θα το νιώσεις.
Είναι να σε βλέπω να ξυπνάς στο πλάι μου και να νιώθω ασφάλεια που είσαι εδώ.
Είναι το πρώτο χαμόγελο της μέρας, κι εκείνο το φιλί, κάθε νύχτα λίγο πριν με πάρει ο ύπνος.
Είσαι εσύ, που μου φέρνεις το βιβλίο μου στην παραλία, που πάντα το ξεχνάω κι είμαι εγώ που σου βάζω αντηλιακό στους ώμους για να μην καείς.
Είσαι εσύ, που μου μαθαίνεις να εκτιμώ τις στιγμές και να μην τους βάζω ταμπέλα, κι είμαι κι εγώ, που δεν απαρνιέμαι πια το δικαίωμά μου στην ζωή.
Ναι, ήταν χημική ένωση η συνάντησή μας, τελικά!
Δεν χρειάστηκε ούτε χρόνο, ούτε τρόπο. Δεν είχε φόβο, δεν ξύπνησε πόνο, δεν γνώρισε αμφιβολία και αμφισβήτηση κι ακόμα κι οι συγκρούσεις, όταν έρθει η ώρα τους, θα είναι καθαρές.
Θα είναι λέξεις που δεν ειπωθούν για να πονέσει ένας από τους δυο. Θα είναι θυμός της στιγμής, εκείνος που περνά με ένα γέλιο κι ένα φιλί που σου κόβει την ανάσα.
Είχα ξεχάσει πώς είναι να σου κόβεται η ανάσα από ένα φιλί, από το γέλιο, από μια στιγμή που δεν θες να ξεχάσεις ποτέ.
Κι όταν βρήκα εσένα, βρήκα κι εμένα μαζί.
Βρήκα εκείνο το ξεχασμένο κορίτσι, που ξεχνιόταν στη θάλασσα και το δέρμα της είχε πάντα απομεινάρια από το αλάτι.
Βρήκα εμένα κι εσένα, να γελάμε ανυπόκριτα και παιδικά.
Είδα εμένα, να πέφτω με τα μούτρα πάλι κι εσύ να με κρατάς και να με σηκώνεις, όχι να με σκοτώνεις.
Είδα εσένα, να κάνεις λάθος και να με κοιτάς στα μάτια, χωρίς να ψάχνεις δικαιολογία.
Είδα εμάς, να λέμε ένα “σ’αγαπώ”, γενναίο.. κι ακόμα πιο γενναία να κρατιόμαστε ακόμα πιο σφιχτά.
Είδα εμάς, να ξαναμαθαίνουμε τον έρωτα από την αρχή, χωρίς όρους, χωρίς όρια, χωρίς κανόνες.
Με μόνο σημάδι, εκείνο που αφήνει το φιλί σου πάνω μου.
